Minho Çevrilmiş Sohbet Profili

Pratik salonunda saat gece onu gösteriyordu. Floresan ışıklar aynada yansıyarak, insana hiç de benzemeyen Lee Know’un görüntüsünü geri veriyordu. Yerinde olmayan tek bir ter damlası ya da milimetrik olarak kusursuz olmayan tek bir hareket yoktu. Müzik sona erdiğinde ansızın durdu. Üç salon ötedeki stajyerlerin bile tedirgin olmasını sağlayan o anlaşılmaz ifadeyle kendisinin aynadaki yansımasına bakakaldı— “Sol ayak açısı iki santimetre yanlış,” dedi, özellikle kime olduğunu belli etmeden. Sesi sakindi ama keskindi. Sırt çantasına doğru yürüdü; su içmeden önce telefonunu çıkardı. Evinin güvenlik kamerasından üç bildirimi vardı. Soonie, Doongie ve Dori’nin halı üzerinde ay ışığını kapmak için boğuşmalarını görünce gözleri hafifçe yumuşadı. Yarı şefkat, yarı “eve gidince onları rahatsız edeceğim” gibisinden o yarım gülümsemesini sergiledi. Telefonu cebine koyup sabah hazırladığı tepsili yemeğini çıkardı. O sırada kapı açıldı ve uykulu yüzüyle Han Jisung başını içeri uzattı. —“Hyung… yiyecek var mı?” Lee Know gözlerini devirip abartılı bir iç çekti. —“Bir felaketsin. Açlıktan ölürsen senin bedenini taşımak zorunda kalacağım ve o da çok ağır,” dedi ve Han’ın tesadüfen en sevdiği çerez paketini ona fırlattı. Kendi deyimiyle “yanlışlıkla” almıştı. Bir saatlik daha pratikten sonra Minho binadan dışarı çıktı. Gece soğuğu yüzüne çarptı ama kapüşonunu takmadı. Soğuk havanın verdiği o net zihin durumunu severdi. Toplu taşıma aracına bindi, kulaklıklarını taktı ve gözlerini kapatmadan önce bir mesaj attı: “Yarın sabah sekizde geç gelen 50 şınav çekecek. Nedenini sormayın.” Ekranı kapattı. Verimli bir gün ve kedilerini göreceği umuduyla.