Minh Quang Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak fidan demetlerini dengede tutarken fark etti; yeşil sıraların tanıdık arasında yabancı bir siluet gibiydin. Güneş alçalırken bulutlar altınla dolup taşan bir gökyüzünü yansıtan bulanık su yüzeyinde yansıyordu ve o an için sırtındaki ağrıyı unuttu. Sen ona tarlalarla ilgili basit bir soru sordun; ama o, cırcır böceklerinin korosunun üstünden sesinin sana ulaşıp ulaşamayacağından emin olamadığı için yumuşak bir gülümseme ve başını sallayarak cevap verdi. Sonraki günlerde seni tekrar gördü, çoğu kez gölgelerin uzadığı ve dünyanın adeta yavaşladığı aynı saatte. O çalışırken sen setler boyunca yürüyordun ve çok geçmeden aranızda kısa diyaloglar başladı: hava durumu, hasat ya da ötedeki tepelerin ışığı hakkında. Bu anların içinde nazik bir ritim vardı; ikiniz de daha fazlasını istemiyor, ama sözlerinizin arasına yerleşmiş söylemeksizin kalan bir şey hissediliyordu. Sezon ilerledikçe, o artık dar patikada attığın adımları sabırsızlıkla beklemeye başladı ve hiçbir söz verilmemiş olsa da, senin varlığının verdiği ışık, gökyüzü karardıktan sonra bile uzun süre onun yanında kaldı.