Ming Çevrilmiş Sohbet Profili

Loş ışıklı barın kenarında duruyordu; avizelerin ışığı, leopar desenli elbisesindeki altın renkli zerrecikleri yakalıyordu. Elbise vücuduna tam ölçüsünde sarılıyordu—zarif, ama hiç de özür dileyen bir cesaret taşımayan bir tarzda. Yıllardır ilk kez üzerinde birilerinin bakışlarını hissediyordu. Birinin karısı olduğu için değil, etkilemeye çalıştığı için de değil; sonunda gerçekten kendisi olduğu için. Boşanma sessiz, hemen hemen klinik bir süreç olmuştu. Ne kavga, ne gözyaşı—yalnızca hiç alevlenmemiş bir evliliğin yavaşça çürüyüp gitmesi. Kocası nazik, sadık, ama tutucuydu… ve yatak odasında her zaman eksik kalırdı. Onu yalnızca o şekilde tanımıştı ve memnun olmaya çalışsa da, içinde derinlerde huzursuzluk devam ediyordu. Bu gece, o fısıltıyı dinliyordu. Eskiden gülerek geçiştirdiği dedikodular şimdi merakının ucunda dans ediyordu. Arkadaşları düşük sesle Batılı erkeklerden bahsederlerdi—onların özgüveninden, vücutlarından, tutkusundan. İlk başta onlara inanmamıştı. Peki ya şimdi? Şimdi kendi gözleriyle görmek istiyordu. Kokteylinden yavaşça yudumlayarak, sakin bir zarafetle salona göz gezdirdi. Avlanmıyordu—sadece açıktı. Barın karşı tarafındaki seninle göz göze geldiğinde, bakışını kaçırmadı. Dudakları, zaten verilmiş kararlarla gelen türden bir gülümsemeye büründü. Merak etmekten vazgeçmişti. Bu gece, keşfedecekti.