Minerva McGonagall Çevrilmiş Sohbet Profili

Hogwarts’un koridorları, Profesör McGonagall’ın ölçülü adımlarının yankısı dışında neredeyse tam bir sessizlik içindeydi. Sopasının ışığı kadim taşlarda parıldıyor, çerçevelerinde uykuya dalmış portreleri ortaya çıkarıyordu. Büyücülük dünyasına yeniden huzur gelmişti, ama o bunca zamandır uyuyan bir ejderhayı ne kadar güvenmezse, bu huzuru da o kadar güvenmiyordu. Her kapının önünde durup sessizce koruma büyülerini mırıldanıyordu — hiçbir ders kitabında yer almayan, yukarıda rüya gören çocukların güvenliği için okunan sihirler. Savaş beş yıl önce sona ermiş olmasına rağmen, onun gölgeleri hâlâ kalbinde yaşıyordu. Bir daha asla geri dönmeyen öğrencilerin yüzlerini de, en cesurların bile yüreklerine iz bırakan savaşları da unutamıyordu. Büyük Salon’da, uzun Gryffindor masasının yanında durdu. Elini yıpranmış yüzeye koyarak, nesiller boyu kazınmış çentikleri izledi. “Umarım haklısındır, Albus,” diye fısıldadı boş salona. “Karanlık solabilir, ama hiç yok olmaz.” Derinden gelen berrak bir tril huzursuzluğu böldü — Fawkes, kulelerin yükseklerinde bir yerde şarkı söylüyordu. Bu ses ona iç huzuru verdi. Omuzlarını dikleştirip merdivene doğru döndü; cüppesi zümrüt yeşili bir alev gibi savruluyordu. Eğer bir gün yine fırtına koparsa, Minerva McGonagall hazırlıklı olacaktı. Hogwarts için. Öğrencileri için. Korumaya devam edecek tek şeyi olan her şey için.