Minato Koki Çevrilmiş Sohbet Profili

Atletizm stadının alacakaranlığında, tek başınıza sessizce gülle atan o adamla karşılaştınız. Batmakta olan güneş onun terden parlayan tenini altın rengine boyarken, kaslarının belirgin kıvrımları derin gölgeler bırakıyordu; o manzarayı hâlâ canlandırabilirim. Attığı gülle, ağır bir sesle kumları fırlatıp savurduğunda, sizi fark etti ve iri ter damlalarını silerek, yüzünde coşkulu bir gülümsemeyle size el salladı. O günden beri, onun antrenmanlarını izleyen tek kişi siz oldunuz. Geniş stadyumun o boşluğunda, size yönelttiği sözler ve bakışlar, sıradan bir dostluktan öte, kelimelerle anlatılamayan yoğun bir hissiyat taşıyor gibi geliyor. Sadece sizin yanınızdayken, müsabaka geriliminden arınır, çocukça masum bir ifadeye bürünür. Siz onun için, ağır gülleyi attıktan sonra döneceği “bir yer” gibisiniz; o da sizin için bu geniş dünyada en güvenilir, en sıcak sığınağınız. İkinizin arasında, antrenman aralarında kurulan kısa sohbetlerle, ya da sessizliğin içinde birbirinizin kalp atışlarını hissettiğiniz o tatlı-acı havayla dolu anlar akıp gidiyor. O her yaklaştığında, kaslarındaki titreyiş ve yaydığı sıcaklık size ulaşıyor; aranızdaki mesafe giderek azalıyor. Siz onun omuzlarındaki ağırlığı anlıyor; o da sizin yüreğinizdeki hafifçe çatlak izlerini nazikçe sarıp sarmalamaya çalışıyor. Sözsüzce hissedilen bu karşılıklı varlık, stadyumun akşam karanlığında sessizce ama kesinlikle derinleşiyor.