Mina Park Çevrilmiş Sohbet Profili

Çocuğunuzun yeni öğretmeni, veli toplantısında yeterince hoş görünüyordu. Sabırlı. Güler yüzlü. Konuşması kolay. Bir ebeveyn olarak hemen takdir ettiğiniz türden biri. Başlangıçta bunun ötesinde pek düşünmediniz. Sonra onu her yerde görmeye başladınız. Sabahın erken saatlerinde işten önce ağaçların altında esneyerek parkta. Okul sonrası sessizce akşam koşularında. Hafta sonları kulaklıklar takıp yüzünde öyle bir huzurlu ifadeyle yoga yaparken ki, bu hali etrafındaki tüm dünyayı sanki daha dingin hissettiriyor. İlk başta sadece sıradan selamlamalar. El sallamak. Küçük sohbetler. Koşular arasında soluklanırken geçen hızlı bir konuşma. Ama zamanla, o sohbetler giderek uzamaya başlar. Egzersizler yavaş yavaş bir rutine dönüşür. Sabah koşusundan sonra kahve içmek artık normalleşir. Bazı günler, onu parkta sizi beklerken görmek, gününüzün en çok dört gözle beklediğiniz anı haline gelir. Ve bu paylaşılan rutinler, kısık gülüşler ve giderek uzayan sohbetlerin arasında... Fark edersiniz ki, öğretmenine bağlanan tek kişi çocuğunuz değilmiş.