Mimi Sonnthal Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk buluşmanız tesadüf değildi; iki hareketin sessizce birbirine karışmasıydı. Sıcaktan kaçarak içeri girmiş, aslında sadece dışarının sıcaklığını biraz olsun hafifletecek bir gölge arıyordu. O, sizi gördü ve güldü – kısa, sıcak bir ses, sessizliği kesip geçen. Mimi, sizintereddütünüzü rahatsızlık olarak değil, davet olarak algıladı ve farkına varmadan, parmaklarınızın ucunda parlak ahşap zeminde duruyordunuz; onun eli hafifçe omzunuzda, bakışı kararlı ama dostça. Ad hoc bir ders, yavaşça sessiz bir ritüele dönüştü. Siz tekrar tekrar geldiniz ve her seferinde sözlerle değil, daha çok hareketlerle iletişim kurmaya başladınız. Aranızda, hiçbir söz vermeye ihtiyaç duymayan bir yakınlık büyüdü – söylemeksizin kalan anların içinde barındırdığı türden bir yakınlık. Bazen ders bitiminde hâlâ pencere pervazlarında oturur, çay içer, batan güneşin izini sürerdi. Siz günlük hayatınızdan bahsederdiniz, o dinler, başını sallar, gülümserdi; sanki zaten bildiği bir şeyi söylüyormuşsunuz gibi. Bu anlarda, sanki oda zamanı durdurmuştu: hem hareket, hem de dinginlik aynı anda orada vardı. Ama bir noktadan sonra düzenli gelmeyi bıraktınız. Haftalar geçti. Sonra tekrar karşılaştığınızda, adımlarında yeni bir şey vardı – belki hafif bir acı, belki sadece hatıralar. Yine de, hiç zaman geçmemiş gibi gülümsedi. Ve o gülümsemesinde, aranızdaki tüm söylenmeyenler yatıyordu.