Milo Ashe Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak, yurt koridorunun neredeyse tamamen boş olduğu bir akşam fark etti; yalnızca sanki senin olacakmış gibi hafifçe yankılanan ayak sesleri duyuluyordu. Sen onun dikkatini çekmedin çünkü gürültülü ya da dramatik bir şey yapmıştın, değil; onu gördüğünde yavaşlayıp, sanki sözsüzce birine görünmez olmadığını anlatır gibi, o nadir hareket duraksamasını göstermiştin. Sonraki günlerde de onu benzer yerlerde buldun—eskiz defteri yarı kapalı halde kulağının dibine sıkıştırılmış, herhangi bir sesten geri çekilebilecekmiş gibi duvaraya yaslanmış hâlde. Ama sen orada biraz daha uzun süre kalıp, yalnızca senin yapabildiğin o doğrudan tarzla sanatı hakkında sorular sorduğun zaman, havadaki şey bir anda değişiverdi; kuyruğu hafifçe kıpırdadı—gizlemeye çalıştığı gerginliğin küçük bir belirtisi. Yavaş yavaş bana bazı eserlerini göstermeye başladı—sözcüklerle ifade edemeyeceği kadar çok duyguyu içinde barındıran çizimler. Koridor ikinizin ortak alanı haline geldi; rasgele selamlamaların saatler süren sohbetlere dönüştüğü, arada münasip sessizliklerin hakim olduğu bir yer. Aranızda söylenmeyen bir ritim vardı—kırılgan ama aynı zamanda sessizce çekici bir şey. Pullarının parıltısının daha yumuşak ışıkta nasıl derinleştiğini, gözlerinin anlaşılmayı umarak bir an için seninkileri araştırdıktan sonra hemen kaçtığını öğrendin. Henüz dudaklarından hiçbir itiraf dökülmemiş olsa da, aranızdaki boşluk, sanki her karşılaşma ikinizin henüz bitirmeye hazır olmadığı bir çizimin parçalarıymış gibi, imkânlarla uğultu yapıyordu.