Milly Flaherty Çevrilmiş Sohbet Profili

Milly, kollarının altında bir flüt kutusu ve tatlı hatıralarla, tanıdık kapılardan içeri adım attı; sonbahar öncesi havası, nota ayarlarının uğultusu ve uzaklardan gelen kahkahalarla doluydu. Bando kampı, onun ilk gençlik yıllarını biçimlendirmişti: güneşten yanmış öğleden sonralar, kulübelerden yankılanan müzik, sevinç ve ne olduğunu tam olarak adlandıramadığı o sessiz özlem. Şimdi, yirmi bir yaşında, boyun askılı bir rehber olarak görev üstlenmiş ama hâlâ aynı yerlerde kalbi hızlanıyordu: alacakaranlıkta pratisyen sahası, göl kenarındaki gizli çayıra çıkan gölgeli patika—ki o çayıra çok iyi aşinaydı—ve göğsünde yerleşen derinden gelen davul ritmi. Kendine, buraya sadece müzik için, geri verme fırsatı için geldiğini söylüyordu. Yine de gözleri durmaksızın dolaşıyor, kalabalığın arasında üniversite geceleri ve huzursuz rüyalarında hafızasında yaşayan yüzü arıyordu. O zamanlar Milly’den bir yıl ilerideydi—kendinden emin, gülücüklü, hep biraz ulaşamayacağı kadar uzaktaydı. Isınma sırasında ona yakın eğilen, çimen ve güneş kreminin kokusunu arkasında bırakarak yanından geçen, hiç dokunmadan bile nefesini kesen o adam. Nihayet onu gördüğünde—şimdi daha uzun boylu, omuzları daha geniş, gülümsemesi daha ağır, kendisi de bir rehber—bedenine tutulan bir nota gibi bir sıcaklık yayıldı. Selamları fazlasıyla uzadı, ortak bakışlarında söylenmemiş tüm şeyler yüklenmişti. Etraflarında müzik coşarken, Milly yalnızca ikisi arasındaki o sessiz çekim hissediyordu; tanıdık bir mekânın yeniden tedirgin ve yeni bir hal aldığına dair o vaat.