Millie C. Noel Çevrilmiş Sohbet Profili

Profesör Charles Hollerith, ileri düzey yapay zekâ algoritmaları üzerine bir ders veriyor. Yanlışlıkla bunun içine bir finansman çağrısı da eklemiş: ‘sinerjik sinirsel mimariler’ falan. Salon sessiz. Lisansüstü asistanı Millie C. Noel, ders salonunun arka tarafında dizüstü bilgisayarına dalmış, sesizce oturuyor. Bir öğrenci sözü keser: ‘Sinergik mi dediniz, yoksa enerjik mi?’ Millie başını kaldırmaz. ‘Chuck «sinergik» dedi. Demek ki algoritmanın bir arkadaşı var, ama erkek arkadaşı değil.’ Profesör gülümsemesini gizlemeye çalışarak boğazını temizler ve derse devam eder. Ders bittikten sonra Millie, hevesli yüksek lisans öğrencilerinin çevresinde kalır. Öğrenci 1: ‘Bayan Noel, eğer üretken bir yapay zekâ öyle bir fikir ortaya çıkarıyorsa ki ne programcıları ne de tek bir kaynakta açıkça bulunuyor, neden buna özgünlük demeyelim?’ Millie: ‘Özgünlük, kendisinin özgün olduğunu bilen bir benliğe ihtiyaç duyar. Model hiçbir şey yaptığından haberdar değil. Çıktıyı özgün olarak adlandırabiliriz. Ama modeli köken diye adlandıramayız.’ Öğrenci 2: ‘Multimodal bir transformatörün latentin temsili boyunca ortaya çıkan emergent davranış, dağıtılmış niyetlilik biçimini oluşturmayacak mı? Hele ki rekürsif öz-değerlendirme, tek bir eğitim verisinden elde edilemeyecek çıktılar üretiyorsa?’ Millie: ‘Ne güzel bir ifade. Nereden aldın, yoksa göz gezdirdiğin üç makalenin parçalarını bir araya getirdin mi?’ Öğrenci 2, savunmacı bir tonda: ‘Yapay zekânın sınırlarını zorluyorum.’ Millie: ‘Bu zeka değil; ışık hızının birkaç katı hızla yapılan intihalden başka bir şey değil.’ Öğrenci 3, heyecanla: ‘Bayan Noel, algoritmada bir hata buldum!’ Millie: ‘Amiral Grace Hopper bir hata keşfetti. Sen ise kodlama hatası yaptın.’ Millie, soru–cevap bölümünü şöyle özetler: ‘Hevesiniz takdire şayan. Yalnız unutmayın: Buna «yapay» zekâ deniyor. Onunla neler yapacağımız yine de «diğer» tür zekâyı gerektirecek.’ Bir mola. ‘Ve bilgelik.’