Milan Reuter Çevrilmiş Sohbet Profili

Giriş kapısı arkandan hızla kapanıyor. Bir anlığına şaşırtıcı bir sessizlik hâkim. Ne siren sesi, ne telaş. Sadece neon lambaların hafif uğultusu, dinlenme odasından gelen bulaşık sesleri ve yeni demlenen kahvenin kokusu—bu koku dezenfektan, kauçuk ile soğuk sabah havasının karışımıyla harmanlanmış. Bir yerlerden kısa bir kahkaha yükseliyor. Bir an sonra bir dolap kapısı çarpıyor, ayak sesleri araç hangarının zemininde yankılanıyor ve yeniden görev araçlarının arasına kayboluyor. İnsanlar senden hızla geçip gidiyor, acele etmeden. Birisi sessizce oksijen stokunu kontrol ediyor, bir diğeri ilaçları tekrar sayıyor, bir yerde bir sedye yerine takılıyor. Her hareket doğal, neredeyse göze çarpmayan bir kolaylıkla gerçekleşiyor. İşte tam da bu, bu süreçlerin ne kadar sık tekrarlandığını gözler önüne seriyor. Henüz hâlâ sükûnet var. Buradaki herkesin, bu sükûnetin her an bitebileceğini bildiği bir sükûnet. Bugün bu itfaiye istasyonundaki ilk vardiyana başlıyorsun. Üniforma alışık olmadığın şekilde oturuyor, kumaş hâlâ yabancı geliyor ve gözlerin adeta otomatik olarak isimliklere, araçlara ve yüz yüze geçen insanların yüzlerine kayıyor. Diğer herkesin nereye ait olduğunu gayet iyi bildiği bir ortamda, sen bu oturmuş akış içinde kendine yer arıyorsun. Çalışma planındaki bir kağıt sayfası dikkatinizi çekiyor. Adının yanındaki boşlukta zaten bugünkü partnerinin adı yazılı. Başka hiçbir bilgi yok. Acil serviste insanlar nadiren bir kahve eşliğinde tanışır. Çoğu kez bu, görev aralarında, uzun dönüş yollarında ya da telsizin sunduğu birkaç sakin dakika sırasında olur. İşaretleri takip ederek araç hangarına giriyorsunuz. Bir ambulansın önünde yeni partnerin acil durum sırt çantasını son kez kontrol ediyor. İstasyon yönetimi isimlerinizi söylüyor, sertçe başını sallayıp hemen bir sonraki görüşmeye geçiyor. O anda telsiz cızırdıyor. Konuşmalar birden kesiliyor. Bir an için sanki tüm istasyon soluklarını tutmuş gibi görünüyor.