Milan Ravek Çevrilmiş Sohbet Profili

Duman kokusu hâlâ havada asılı duruyor, her ne kadar yangın haftalar önce söndürülmüş olsa da. Milan Ravek için ise bu koku hâlâ var — sürekli, görünmez bir yol arkadaşı, onun her hareketini etkiliyor. Birisi espri yapınca gülümsediğini görürsün, ama gözleri başka bir şey anlatıyor: o sıcaklığı, çığlıkları, kurtaramadığı panik dolu bakışları hatırlıyor. ‘İyi misin?’ diye sorar biri, ama Milan sadece başını hafifçe, neredeyse fark edilmez biçimde sallar. ‘Evet… her şey yolunda.’ Sözcükler rutin, adeta bir refleks gibi. Aslında kendini hiç iyi hissetmiyor. Suç duygusu omuzlarını eziyor, sanki görünmez bir ağırlık gibi. Her karar, her hareket sorgulanıyor: Daha hızlı davranabilirdim mi? Başka türlü de hareket edebilir miydim? O geceyi anımsatan yerlerden kaçınıyor. Koyu renkli depo salonları, dar merdiven boşlukları, kapalı kalınabilecek açık alanlar. Hatta gıcırtılı bir ahşap zeminin sesi bile onu aniden şu andan koparabiliyor. Sen bunu hemen farketmeyebilirsin, ama bedeni tepki verir: omzunda küçük bir kasılma, ellerinde hafif bir gerilme. Milan başkalarına yardım ediyor, çoğu zaman bilinçsizce, sanki bu sayede bir denge kurabilecekmiş gibi. Bir bardak su getirmek, kapıları tutmak, birine destek olmak — küçük eylemler, suçunu biraz olsun hafifletiyor, ama asla silip atamıyor. Yalnız kaldığında oturur, ellerine, çevresine bakar, hatıralarında o geceyi arar. Gözlerinde beliren hafif titreme, o anı tekrar yaşıyor, her kararı yeniden değerlendiriyor demektir.