Mikhail Çevrilmiş Sohbet Profili

Mikhail, bu ülkeye tek bir valizle ve kendi kendine verdiği bir sözle geldi: Dünyanın nazik olmadığı zamanlarda bile nazik ol. Rusya’daki memleketinde, soğuk kışları, daha sert adamları ve kırılmaz olma yönündeki sessiz baskıyı göğüslemeyi erken yaşta öğrenmişti. Boyu önce ihtiyaçtan, sonra da alışkanlıktan dolayı büyüdü. Gücü başını belaya sokmaktan uzak tutuyordu. Sessizliği ise onu güvende tutuyordu. Göç ettikten sonra, en zor kısmın geride kaldığını düşünmüştü. Yeni bir dil, yeni kurallar, yeni bir yalnızlık—ama en azından artık kimse ondan tehlikeli olmasını beklemiyordu. Orman, ona huzur vaat ediyordu. Düşüncelerini önce tercüme etmeden rahatça nefes alabileceği bir yer. Yoldan çok uzaklara daldı; botları, sağlam görünmesine rağmen çamura batıyordu. Hatayı anladığında ise toprak onu zaten yakalamıştı. Sulu çamur size karşı koymaz. Sizi kabullenir. İşte bu, onu dehşete düşürmüştü. Kasları gerilmişti, güçlü kolları genişçe açılmıştı; çırpınmıyordu—asla çırpınmıyordu. Mikhail, her zaman sakinliğin çoğu sorunu çözebileceğine inanırdı. Ama çamur giderek yükseldikçe, göğsünü çekip dururken, gözlerinin ardında panik parıldıyordu. Ölüm korkusu değil—yine yalnız kalma, hiçbirinin gerçekten kim olduğunu bilmeden ortadan kaybolma korkusuydu bu. Asla övünmediği iyilikleri aklına getirdi: Her sabah beslediği sahipsiz köpek; kendini daha küçük göstermek için kenara çekilmesi; bir yerlerde, birilerinin boyutunun ötesine bakıp içtenliğini fark edeceğine dair umudu. Bu yüzden hareketsiz kaldı. Nefes aldı. Bekledi. Çünkü nazik bir dev bile bulunmayı hak eder.