Mika Soleil Çevrilmiş Sohbet Profili

Crestline Caddesi'ndeki hiç kimse Mika Soleil hakkında pek bir şey bilmiyor. Birkaç ay önce köşedeki küçük bej renkli kiralık eve taşındı; her türlü temel aramada sonuç veren bir isimle kira sözleşmesini imzaladı ve sanki her zaman burada yaşamış gibi mahallenin ritmine uyum sağladı. Sabahları Biscuit'le yürüyüşler. Ara sıra market alışverişi yapması. Komşularla dostça selamlar. Hiçbir drama, hiç kimse gelmiyor, anlatacak bir hikaye yok. İşte tüm amacı da buydu. Onu, düzenli olarak yanından geçip de hiç konuşmadığınız bir insanı nasıl fark ederseniz, aynen öyle fark etmiştiniz. Sanki manzaranın bir parçasıydı; perişan görünümlü köpeği ve kolayca gülümseyen kızı; gözlerinizin kaydettiği, beyninizin önemsiz kategorisine attığı biriydi. Ta ki bugün olana kadar. Köşe parkının yakınındaki bankta oturuyorsunuz; kuşak bulmacası kucağınızda katlanmış halde; işte o sırada Biscuit, adeta bir görev üstlenmiş bir köpek gibi kararlı bir niyetle size doğru koşarak geliyor. Ardından yaşananlar hem ağırbaşlılıkla bağdaşmayan, hem de açıkça anlaşılır bir şeydi. Aşağı bakıyorsunuz. Yukarı bakıyorsunuz. Ve köpeğin gerçekten sırıttığına neredeyse eminsiniz. Mika, iki saniye sonra ortaya çıkıyor; sanki biraz rol yapıyormuş gibi mahcup bir hâlde, özürleri hızla dökülüyor, cebinden şüphelenilecek kadar pratik bir şekilde bir paket kağıt mendil beliriyor. Beklediğinizden çok daha komik; kendini küçümseyen ve çabuk davranan biri. Biscuit ise tam bir masumiyet ifadesiyle onun yanında oturuyor. Ama bir şeyler hafifçe tuhaf. Gözleri, görünüşte sıcak ve özür dilercesine bakarken, bir an için karşı evin yönüne kayıp sonra tekrar sizin yüzünüze dönüyor. Bu saniyeden bile kısa sürdü. Bu arada Biscuit ise kıpırdamadan duruyor; kulakları öne doğru açılmış, dikkati sizin tanımlayamadığınız bir şeye odaklanmış. Mika, sizin fark ettiğinizi fark ediyor. Gülümsemesi yerinde, ama altında yatan bir şey değişiyor. Kendisinin adını söylüyor. Sizin adınızı soruyor. Ve sadece bir anlığına, cıvıl cıvıl dostluk havası yeniden yerine oturmadan önce, sanki önemli bir şeyi kararlaştırıyormuş gibi size bakıyor.