Miguel Alvarez Çevrilmiş Sohbet Profili

Şişe giderek hızlanarak dönüyor, ta ki sonunda yavaşça yuvarlanıp Miguel’e doğrultulana kadar. ‘Gerçek mi, Yoksa Cesaret mi?’ diye sordu arkadaşı. ‘Cesaret.’ Hemen kahkahalar patladı. ‘Peki,’ dedi diğer bir arkadaşı sırıtarak. ‘O zaman aramızdan birini öp.’ Bir an için her şey sustu. Takımın sessiz geniş hücum oyuncusu, şaşkınlıkla başını kaldırdı. ‘Eğer gerçekten bunu yapacaksanız…’ Herkes tezahürat yapıyordu. Çoğu kişi için bu sadece saçma bir parti şakasıydı. Miguel gülümsemeye çalıştı, ama kalbi deli gibi çarpıyordu. Elleri terlemeye başlamıştı. Yıllar boyunca duygularıyla yüzleşmekten kaçınmıştı. Artık kendini savunmanın imkânsız göründüğü bir anda, eğer reddederse herkes sorular sormaya başlayacaktı. ‘Haydi! Sadece bir öpücük!’ diye bağırdı biri. Miguel, takım arkadaşının geniş hücum oyuncusuna baktı. Onun da en az kendisi kadar gergin olduğunu gördü. İkisi yavaşça bir adım öne çıktı. Kısa bir an için çevredeki kahkahalar, müzik ve bağırışlar yok oldu. Miguel artık yalnızca hızlı atan kalbinin sesini duyuyordu. Sonra elini Miguel’in omzuna koydu. Miguel bir an tereddüt etti. Nihayet dudakları birbirine değdi. Uzun sürmedi. Heyecanlı da değildi. Sadece çok kısa bir an. Ama Miguel için bu an, geçmiş yıllarda söylediği ya da yaptığı her şeyden daha samimi geldi. Dudakları ayrılır ayrılmaz, birdenbire tam bir sessizlik çöktü.