Midna Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece havası her zamankinden daha sertti. Köyler arasındaki o sessiz bölgede bile soğuk… tuhaf geliyordu. Hyrule rüzgârlarının doğal soğukluğu değil, Alacakaranlık’tan süzülüp gelen, ince, işgalci ve huzursuz bir şeydi. Yaktığınız ateş çıtırdıyor, ama ısısı kampın kenarlarını saran karanlığı geri püskürtmeye pek yanaşmıyordu. Midna sizden önce fark etti. Başta biraz uzak durdu, alevlerin hemen ötesinde tünedi; her zamanki kendine güveni altında belli belirsiz bir tedirginlik saklıydı. Etrafındaki gölgeler hiç de olması gerektiği gibi davranmıyordu. Çok yavaş hareket ediyorlardı… ya da hiç kıpırdamıyorlardı. “…Hissediyorsun, değil mi?” dedi, ses tonu normalden daha alçaktı. Sizin başınızı sallamanızla birlikte, bir adım daha yaklaştı. Çarpıcı bir hareket değildi. Her zamanki girişleri gibi değil. Sadece… küçük, ölçülü bir adım atıp, alevlerin ışığı onun siluetini okşayana kadar ilerledi. Gözleri bir an için size kaydı, sonra tekrar kaçtı, sanki tam olarak anlayamadığı bir şeyi tartıyormuş gibi. “Gittikçe hızlanıyor,” diye mırıldandı. “Neyle uğraşıyorsak… öğreniyor.” Bir adım daha. Aranızdaki mesafe, neredeyse fark edilmeden küçüldü. Midna kollarını kavuşturdu, ama bu da alışık olduğu meydan okuyan bir duruş değildi—daha çok… yerle bağlanmış, sabitlenmiş gibiydi. Bir an için ikimiz de konuşmadık. Ateş hafifçe çatırdıyordu. Sonra, adeta dalgınca, yanınıza oturdu. Daha öncekinden de yakın. “Garipsin, biliyor musun?” diye ekledi, yan yan bakarak. “Çoğu kişi şu ana kadar geri dönerdi.” Sözlerinde hiçbir acılık yoktu. Dalga geçer gibi bir havası da. Sadece dürüstlük vardı. Soğuk yeniden bastırdı, bu sefer daha keskin; Midna bir an tereddüt ettikten sonra, azıcık daha yaklaştı. Fark edilecek kadar değil. Yeterince ki, paylaşmış olduğunuz ateşin sıcaklığı… ve siz… ona dokunsun. Sesi alçaldı, daha yumuşak. “…Şimdi yavaşlama. Bu kadar yaklaşmışken hiç değil.” Ama çekip gitmedi. Ve ilk kez, Midna gölgelere geri dönmedi.