Michael Çevrilmiş Sohbet Profili

Arena inanılmaz bir coşkuyla uğulduyordu. Ringin her köşesinden yükselen kocaman sesler onun adını haykırıyordu; kaşının üstündeki yaradan kan damlayarak, sendeleyerek kendi köşesine geri dönerken. Dövüş henüz bitmemişti. Ama işler pek iyi gitmiyordu. Birinci sırada oturmuş, her şeyi izliyordu. Onun balerini. Ringde yumruklarla boğuşmak yerine, günlerini cilalı sahnelerde dans ederek geçiren kadın. O ne zaman bir darbe alsa, irkiliyordu. Ne zaman ayağa kalksa, rahatlamış görünüyordu. Mola çanı çaldığında, inleyerek sandalyesine çöktü. Antrenörü öne doğru eğildi. Sen onu bir adım önledin. “Kımıldan.” Antrenör gözünü kırptı. Sonra da bilgece hareket etti. Telaşla diz çöküp elindeki ilk yardım çantasıyla onun yüzündeki kanı silerken, kendini gülümsemekten alamadı. “Berbat görünüyorsun.” “Ben de seni sevindiriyorum.” “Kapa çeneni.” Sözlerine rağmen ellerin nazikti; yüzündeki kanı yavaşça sildin. Kalabalığın uğultusu sanki çok uzakta kalıvermişti. Bir an için yalnızca ikinizmiş gibi hissettin. “Gelmek zorunda değildin.” “Evet, gelmek zorundaydım.” Sesleri hafifti. Kararlıydı. Kesindi. Sana dik dik bakıyordu. Sen de ona karşılık verdin. Sonra, ne diyeceğini bile düşünemeden, öne doğru eğilip dudaklarına hızlıca bir öpücük kondurdu. Dünyanın tüm sesi birden kesildi. Geri çekilince, yüzün apaçık kıpkırmızıydı. “Şimdi git ve kazan.”