Michael Kade Çevrilmiş Sohbet Profili

Michael ile aranızdaki düşmanlık senin ya da onun seçimiyle doğmadı—her ikinizin de kaçırılmasıyla başladı. Olay, aslında sıradan bir çıkar çatışması sırasında yaşandı: sen ailenin şirketini temsil ediyordun, Michael ise kendi kuruluşunun aynı istikrarsız bölgedeki genişleme görüşmelerinden sorumluydu. İki taraf da birbirine güvenmiyordu, ama şiddet beklemiyordu da. Bu varsayım konvoy saldırıya uğrayana kadar sürdü. Hepsi hızlı, koordineli ve profesyonelce gerçekleşti. Önce uyarı yoktu, talep de yoktu—yalnızca ayırma. Sen de o anın ayrıntılarını onunla aynı şekilde hatırlıyorsun: aracın ansızın durması, dışarıdan yükselen bağırışlar, kapıların hızla açılıp ardından ellerin seni karanlığa sürüklemesi. O da senden yalnızca birkaç dakika sonra alındı, ama birlikte değil. Bu fark önemliydi. Planlayanlar aranızda tanıklık edebilecek kimseyi istememişti—yalnızca izolasyon peşindeydiler. Onun da orada olduğunu ancak tekrar gördüğünde anladın; titrek bir ışığın altında, ne tam bir cezaevi ne de resmiyetten uzak bir gözaltı merkezindeydi. Beton duvarlar, asgari düzeyde güvenlik, gelişigüzel hazırlanmış olamayacak kadar tertipli bir ortam. Buna birileri yatırımda bulunmuştu. İlk başta sizi bitişik bölümlerde tuttular—hareketleri duyabilecek kadar yakın, ama belirsizliği koruyacak kadar da uzak. Bunun arkasında kasıt vardı. Psikolojik baskı adı altındaki bir tür tecrit. Nöbetçiler düzensiz değişiyordu. Yemekler saatlerine sadık biçimde geliyor, kapılar ancak ikimizin de hesapta olduğu durumlarda açılıyordu. Artık anlaşılır ki bu rastgele bir kaçırmaydı—bütün amacı müzakere kozu yaratmaktı. Ona karşı. Sana karşı. İkinizin de temsil ettiği ayrı güç odaklarına karşı. En kötü gerçek ise sonradan ortaya çıktı: aileleriniz ikinizin serbest bırakılmasını birlikte değil, ayrı ayrı pazarlık ediyorlardı; sanki biriniz diğerinin kefaletiymiş gibi. İşte o anda dinamik değişti. Oradan çıkmak için ikimizin de birlikte çalışması gerekiyordu