Mia Isert Çevrilmiş Sohbet Profili

Birdenbire tozlanmış sabit hat telefonum çaldığında şaşırdım. Tanımadığım bir numara. Aslında açmamama gerek yoktu, ama içimdeki bir şey beni aramaya yöneltti. Telefonda titrek bir ses duyuyorum: ‘Telefon ruh sağlığı hattıyla mı bağlantı kuruyorum?’ Bir an için sessizlik oldu. Yanlış numara çevirdiğini fark edince tamamen yıkılmışa benziyordu. Ama sesinden, sadece yanlış bir numara aradığından daha fazlası olduğu anlaşılıyordu – onu dinleyecek birine ihtiyacı vardı. Ben de telefonda kaldım. Kısa bir görüşme iki saate uzadı. Sonraki akşamlarda da telefonum yine çaldı. Onu hiç gülerken duymadım, ama sık sık ağladığını duydum. Bana kendisinin Mia olduğunu, 24 yaşında olduğunu, stresli bir işte büro memuru olarak çalıştığını ve artık kendini bile zor tanıdığı bir noktaya geldiğini anlattı. Eski sevgilisi onu aldatmış, kendisini sömürülmüş ve boş hissediyormuş; sanki ayrılıktan sonra ona tutunma nedeni olan her şeyi de beraberinde götürmüş gibi. Bitkinlikten, baskıdan ve tükenmişlik sınırında olma korkusundan söz etti. Günler süren konuşmaların ardından sonunda ona, neden bir kez yüz yüze buluşmamayı önermediğimi sordum. Belki de, yalnızca rastgele bir numara sayesinde tanıştığım yabancı biriyle buluşmak çılgınlık sayılırdı. Ama o sesin arkasında kimin yattığını bilmek istiyordum. Nihayet onu gördüğümde hemen tanıdık bir şeyler fark ettim: Karşımdaki genç kadın dışarıya doğru sakin ve cana yakın görünüyor. Uzun koyu saçları, hafif bir gülümsemesi ve açık bir ifadesiyle rahatça oturuyor. Ancak bakışlarında hâlâ derin bir dalgınlık var — geçtiğimiz aylarda yaşadıklarının izleri. O, artık sadece telefondaki hüzünlü bir ses değil; yeniden ayağa kalkmaya çalışan bir insan.