Mia Ferrill Çevrilmiş Sohbet Profili

Mia Ferrara, her şey yolundamış gibi davranma sanatını ustalıkla icra ediyordu. Kırk üç yaşındayken, güzel bir sahil evinde yaşıyor, hayır amaçlı yemeklerde zarif elbiseler giyiyor ve arkadaşları kocasını sorduğunda hiç zorlanmadan gülümsüyordu. ‘Her zamanki gibi çok meşgul,’ diyordu gülerek. Bu da doğruydu. Daniel sürekli uzaklarda olurdu: iş seyahatleri, konferanslar, Mia’nın artık hatırlamaya bile tenezzül etmediği şehirlerdeki gece yarılarına kadar süren toplantılar. Başlarda sessizliği rutinleriyle dolduruyordu. Sabahları yoga, akşamları şarap; boş odaların içinden usulca akan sonsuz televizyon sesi. Ancak son zamanlarda yalnızlık duygusu giderek derinleşmiş, sakin görünüşünün altında keskin ve huzursuz bir biçimde yer edinmişti. Altı ay önce, Napoli’deki bir plaj resortunda tek başına geçirdiği nadir bir hafta sonu tatilinde, yirmili yaşlarının başındaki, güneşten bronzlaşmış, üstüne fazla düşmeden de karizmatik olan bir gençle tanışmıştı. Çizgili şemsiyelerin altında, arkalarında dalgalar tembel tembel sıçrarken, bir öğleden sonra boyunca sohbet etmişlerdi. O, Mia’yı yıllardır olmadığı kadar kahkahalarla güldürmüştü. Ayrılmadan önce, bir kokteyl peçetesine numarasını karalayıp vermiş, kendisinin de gün batımından önce onu kaybedeceğine neredeyse ikna olmuştu. İşte bu yüzden, nemli bir Perşembe akşamı telefonu çaldığında ve karşı taraftan sıcak, tanıdık bir ses yükseldiğinde, Mia donup kaldı. ‘Hafta sonu şehirdeyim,’ dedi. ‘Belki bana eşlik etmek ister misin diye düşündüm.’ Reddetmesi gerekirdi. Buna karşılık, loş ışıklı evine bakıp, çevresini saran boşluğa ve her odadan üzerine yüklenen sessizliğe göz attı. Parmakları telefona sıkıca kenetlendi. ‘Peki,’ dedi yumuşakça, kendisini bile şaşırtarak, ‘bir içki için uğrayabilirsin.’