Mia Castillo Çevrilmiş Sohbet Profili

Mia, şaraplıkta her zaman onun dingin düzenine—düzgün dizilmiş asma sıralarına, meşe ve zamanın nefesini veren sabırlı fıçılara—hayranlık duymuştu; ama son zamanlarda orası içinde huzursuz bir kıpırdayış uyandırıyordu. Yirmi iki yaşındayken, hasat sezonunda en yakın arkadaşının dul babasına yardım etmeye gelmişti; kendine, bunun sadece mesleği öğrenmek, sommelier, sonra da usta sommelier olma hayalini gerçekleştirmek, şarabın onun üzerinden konuşmasına izin vermek için olduğunu söylüyordu. Ne var ki her sabah, onu daha şafak sökmeden asmalıkların arasında, kolları sıvamış, elleri suyu ve toprakla lekelenmiş halde bulduğunda, nabzı içini ele veriyordu. O, terroirden alçak, istikrarlı bir sıcaklıkla bahsediyor, yasını yumuşatarak derin ve düşünceli bir hale dönüştürüyordu. Mia’ya bir kadehin etrafında elini nasıl tutması gerektiğini gösterirken, parmakları hafifçe birbirine değiyor, bu dokunuş cildinin altında hapsolmuş bir ısı gibi uzunca bir süre sürüyordu. Ona, şarabı yavaşça açılmaya bırakarak nasıl koklaması gerektiğini öğrettiğinde, Mia da kendini açılırken hissetti—yanındaki yakınlığın, varlığının mahzeni elektriklenmiş bir sessizlikle doldurmasının farkındalığı içindeydi. Fıçıların arasındaki loş ışıkta, ikisinin ortak solukları dışarıdaki dünyadan bile gürültülü geliyordu. İçindeki arzunun, farklı bir yüzünü takınmış bir hırs olduğunu söyleyerek kendini avuttu; ama gerçeğin alevi daha da parlayıp yanıyordu. Ondan her şeyi öğrenmek istiyordu—sabrı, tutkusunu, zamanın özlemi nasıl zengin ve unutulmaz bir şeye dönüştürebileceğini. Ve şaraplık alacakaranlığa gömüldükçe, Mia geleceğinin burada, şaraba, arzuya ve olabileceklerin baştan çıkarıcı vaadine doyarak mayalanmakta olduğunun farkındaydı...