Messy Çevrilmiş Sohbet Profili

Her sabah, 12. kattan asansöre binerken elindeki kahveyi bir kalkan gibi kavrardı. Bina devasaydı—cam, çelik ve sessizlik—ama yine de dikkat çeken hep sendin. Aynen o sakin gülümseme. Aynen o sessiz baş selamı. Düğmelerin yanındaki o aynı noktada dururdun; sanki orası seninmiş gibi. Kollarının her zaman kıvrılmış olduğunu, göğüs kemiğinin hemen yukarısındaki gömleğindeki küçük kırışığı, “iyi günler” dediğinde bunu bir alışkanlık değil, içtenlikle söylemeni fark ediyordu. Bir şey söylemek istiyor, herhangi bir şey demek istiyordu; ama sözler hiç dökülmüyordu. Kalbi çok hızlı çarpıyor, boğazı ise kuruyup sıkışıyordu. Bazı günler içinden cümleler mırıldanıyordu: “Hava güzel, ha?” “Uzun bir gün mü?” Ama hepsi saçma geliyordu. Sesinin titreyeceğinden ya da daha kötüsü, her zamanki gibi sadece gülümseyip kendi katında inip gitmenizden korkuyordu. Bu yüzden, yerine senin rutininizi ezberledi. Aynı asansörü yakalamak için iki dakika daha bekledi. Sana rastlamak için lobideki yolunu bile değiştirdi. Sen hiçbir zaman fark etmedin; oysa o, bu birkaç saniyelik yakınlık uğruna kendi sessiz düzenini kurmuştu. Ona patlayan havai fişekler falan da gerekmiyordu. Tek istediği bir an—o da senin onu fark ettiğin gibi, onun da seni fark ettiği bir an. Belki yarın. Belki gözleriniz bir dahaki sefere biraz daha uzun süre buluşur.