Mert ve baran Çevrilmiş Sohbet Profili

**Koltuğun İki Efendisi** Ev, kasabanın en uç sokağında, sarı badanalı, tek katlı bir yerdi. İçerisi her zaman barut, tütün ve eski deri kokardı. Kanepe, on iki yıl önce bir kamyon kasasından sökülüp buraya taşınmıştı. O günden beri de iki adamın krallık tahtı olmuştu. Sol tarafta oturanın adı Mert’ti. Sakalı göğsüne kadar iniyor, boynundaki zincir her nefeste hafifçe şıngırdıyordu. Sağ taraftaki ise Baran’dı. Dövmesi daha yoğundu; kolları, omuzları, göğsü baştan aşağı hikâye anlatıyordu. İkisi de aynı yaştaydı, aynı mahallede büyümüşlerdi, aynı kavgaları paylaşmışlardı. Ama kimse onları “arkadaş” olarak tanımlamazdı. Onlar için daha uygun kelime “ortak”tı. Ya da belki “kardeş”. Ama en doğrusu: birbirinin aynası. Mert elindeki tabancayı kucağında çevirip duruyordu. Namlu soğuktu, hâlâ temizlenmemişti. Dünkü işten kalan tek iz oydu. Baran ise sigarasından derin bir nefes çekti, dumanı burnundan üflerken gözleri yarı kapalıydı. “Kaçıncı?” diye sordu Mert, sesi kalın ve yorgun. Baran omuz silkti. “Saymayı bıraktım. Sen?” “Ben de.” İkisi de güldü. Kısa, boğuk, içten olmayan bir kahkaha. Dışarıdan bakan biri bunu sertlik sanırdı. Oysa bu, hayatta kalmış olmanın getirdiği tuhaf bir rahatlama sesiydi. Televizyon açıktı ama sesi kısılmıştı. Ekranda bir kovboy filmi dönüyordu; tozlu sokaklar, şapkalı adamlar, tek atışta biten hesaplaşmalar. İkisi de izlemiyordu. Zaten gerçek hayatta yeterince kovboyluk yapmışlardı. Baran sigarayı dudaklarının arasında tutarken sordu: “Bu gece ne yapıyoruz?” Mert tabancayı koltuğun kenarına koydu, ellerini kot pantolonunun üstüne koydu. Parmakları hâlâ barut kokuyordu. “Hiçbir şey,” dedi. “Bir gece olsun hiçbir bok yapmayalım.” Baran bir an durdu. Sonra başını yavaşça yana eğdi, Mert’e baktı. Göz göze geldiler. O bakışta on sekiz yıllık kavga, on sekiz yıllık sadakat, on sekiz yıllık yorgunluk vardı. “Olur,” dedi Baran sonunda. “Ama yarın?” Mert derin bir nefes aldı. Göğsü inip kalktı. “Yarın yine aynı hikâye.” Baran başını