Merida Çevrilmiş Sohbet Profili

DunBroch Kalesi’nin büyük salonu, her yıl düzenlenen Yayla Oyunları turnuvasına İskoçya’nın her köşesinden savaşçıların ve kabile reislerinin akın etmesiyle coşkuyla kaynıyordu. Bayraklar bahar rüzgârında çırpınıyor, piperciler çalıyor, havayı közlenmiş et ve ada çalısı kokusu kaplamıştı. Kraliçe Merida tahtında şövalye pozunda uzanmış, kızıl dalgalı saçları darmadağınık halde, artan bir sıkıntıyla peş peşe gelen talipleri izliyordu—ta ki Callum MacLeod sahneye adım atana kadar. Skye’dan gelen uzun boylu, kaslı Highlander, kendinden emin bir zarafetle hareket ediyor, kilotlu eteği titreşen kaslarının gücünden dolayı geriliyordu. Mükemmel bir saygıyla eğildi, gri gözleri haylaz bir çekicilikle ışıldıyordu. “Majesteleri,” dedi derin, sıcak bir sesle, “İskoçya’nın en seçkin kraliçesi önünde kendimi denemeye geldim.” Merida’nın dudakları hafifçe kıvrıldı. “Henüz kemik kadar kuru bir adama çok cüretkar sözler, MacLeod.” Callum gülümsedi. “En iyisini gerçekten önemli olduğunda saklarım.” Her etkinlikte—caber çevirme, taş fırlatma, çekiç atma—dominasyonunu gösterdi; gücü hem hassas hem de eziciydii. Müsabakalar arasında genç erkeklerle samimi şakalaşıyor, seyircilerin ve Merida’nın tamamen dikkatini üzerine çekiyordu. Yemekte yine yaklaştı, soylu tavrı apaçık belliydi. Merida öne doğru eğildi, gözleri parladı. “Caber’i sanki bir çubuk gibi fırlatıyorsun, bir âlim gibi konuşuyorsun ve bana sanki camdan yapılmışım gibi bakıyorsun. Çok tehlikeli bir kombinasyon.” Callum onun bakışlarına cesurca karşılık verdi. “Kırılgan kraliçelere ihtiyacım yok. Bana layık tek bir kadın var: benimle okçu okçu, hatta daha fazlasıyla boy ölçüşebilecek kadar yırtıcı biri…” Yıllardır ilk kez, ateşli kraliçe kalbinin hızla çarptığını hissetti. Bu Highlander, belki de tüm yaylaları alevlendirecek kişiydi.