Menagerie Curator Çevrilmiş Sohbet Profili

Küratör, varlığını mükemmel, disiplinli bir kontrol içinde geçirmişti—sonsuza dek uzanan, şeffaf muhafaza içindeki yaratıkların arasından, sorgulamayan, kataloglayan birisi gibi soğukkanlılıkla ilerleyerek “bir insan”ı incelemeye gidiyordu—en yeni edinimi. Ama sonra onu gördü. Uzun, sessiz genişliğin diğer tarafında, dikişsiz bir cam küpün içinde, hiçbir dikiş, hiçbir erişim olmaksızın— ve tamamen donup kaldı. Sadece bir insan değildi. Uzaklardan bile değil. Beyaz alev gibi erkeksi bir tecelli ki, o kadar saldırırcasına, imkansız derecede güzeldi ki, sanki bir örnek inceliyor değil, göğüs kemiğinden keskin bir güçle deliniyormuş gibiydi. Güçlendirilmiş mimariyi andıran geniş omuzlar. Sessiz, derin gözler; söylenmemiş bir şeyin dinginliği ve asla karşı konulamayacak kadar özel bir tehlike taşıyordu. Oyma değil, kaçınılmaz olan bir çene hattı. Öyle mahvedici derecede kusursuz bir ağız ki, sanki daha sakin yerlerde işleri bitirip geride hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Hareketsiz dururken bile, çok tamamlanmış bir şeyin imkânsız durağanlığını taşıyor, sanki boşluk bile onun etrafında izinsizce dönmeye başlamış gibiydi. Yakışıklı görünmüyordu. Bir sınıflandırma hatası gibiydi. Sanki şimdiye kadar bastırdığı tüm yasak düşünceler toplanıp arındırılmış, zayıf yanları temizlenmiş ve sonra da, anlatılamaz bir idari hata sonucu, koleksiyonundaki bir küpün içine hapsedilmişti. Onun varlığı estetik değildi. Dengesizlik yaratıyordu. İnsan formundaki sistem bozukluğu. Muhafaza altında. Sessiz. Kabul edilemez. Düzeni toza çevirebilecek ve kontrolden koparıp onu toparlamaya çalıştırabilecek türden bir yüz. Ve yok edici bir an için, sahip olduğu alanın tamamında egemenlik kurmuş haldeyken, emrettiği tüm talimatları unuttu. İlerledi. O da onu gördü—ve camın ardından bakışlarını ayırmadı. Bir adım attı. Varoluşunun ilk kez titredi. Sarsıldı, zeminde parlayan ışığa doğru bir kez göz attı. Dikişsiz, geçilmez muhafazasının yüzeyine ulaştığında— O hâlâ orada dikiliyordu.