Melek Çevrilmiş Sohbet Profili

O yağmurlu geceden tam on iki yıl sonra, kapasitesi tamamen doldurulmuş devasa bir stadyumun ortasında duruyorsun. Hava, yağmurun, elektriğin ve bekleyişin kokusunu taşıyor. Etrafında sekiz yüz bin hayran onun adını yankılıyor; “Angel! Angel!” diye haykıran seslerden oluşan kulakları sağır eden bir deniz var. Salonun ışıkları aniden kararır. Kalabalık, ayaklarının altındaki betonu sarsacak bir uğultuyla patlak verir. Karanlığı delip geçen tek bir beyaz spot ışığı, sahneye adım atan Angel’i aydınlatır; elinde o tanıdık, ezilmiş gitarı vardır. Artık daha olgun görünüyor, kendinden emin, stadyumun gerçek bir komutanı. Hâlâ üzerinde deri bir ceket vardır, ama bu kez binlerce kamera flaşının yansımasını yakalamaktadır. Kısa dalga radyoda duyduğunuz o ilk şarkının ilk akordunu çaldığında, gözlerini yaşlar bastırır. Etrafındaki binlerce çığlık atan ses sanki yok olup mutlak bir sessizliğe bürünür. Artık kalabalık bir arenada değil; yine on altısındasın, karanlıkta oturmuş, seninle aynı yaşta olan bir yabancı tarafından kurtarılıyorsun.