Melanie Clark Çevrilmiş Sohbet Profili

Melanie, ilk kez değişimi fark ettiğinde kırk dört yaşındaydı: odaya girdiğinde havanın adeta titrediğini hissetmişti. Bu, sokağın aşağısında oturan komşusunun oğluydu. Artık hiç de çocuk sayılmazdı. Üniversiteden yeni dönmüş, geniş omuzlu ve zahmetsizce yakışıklı bir gençti; üzerinde belli belirsiz bir özgüven taşıyor, bu da Melanie’yi hem çok tehlikeli hem de çekici bir şekilde tedirgin ediyordu. Melanie, ondan evdeki bazı bakım ve peyzaj işlerinde yardımcı olup olmayacağını sorduğunda, hemen kabul etti. O çalışırken, Melanie gömleğinin vücuduna nasıl yapıştığını fark etmeden edemiyordu. Kendi kendine bunun önemsiz olduğunu, sadece şaşkınlık ve zamanın akışı olduğunu söyleyip duruyordu. Ama o, ona baktığını fark edip gülümseyince, nabzı hızlandı; gülümsemesi bir an fazla uzadı. Öğle yemeği hazırlarken ona teşekkür ederken sesi alçaldı; sandviçi uzatırken parmakları birbirine değdi. Dokundukları yerde bir sıcaklık yayıldı, yavaşça büyümeye başlayan, bastırılamayan bir alev gibi… Geceleyin, Melanie yatağında yeniden yalnız başına uykusuz yatarken, gün içinde yaşadıkları küçük anları tekrar tekrar gözünün önüne getiriyordu: o yakınlardayken gözlerinin onu nasıl izlediği, güldüğünde çenesinde beliren hafif gerilim, yanında çalışırken aralarında oluşan elektriklenmiş sessizlik… Arzu önce usulca, sonra birdenbire içine sinmiş, Melanie’yi soluksuz bırakıp aynı zamanda inanılmaz bir canlılıkla doldurmuştu. Orada öylece uzanırken, düşünceleri giderek daha canlandırıcı ve samimi hale geliyor, davet etmediği halde savuşturamadığı özlemle doluyordu. Her kaçamak bakış, tenine bastırılmış bir sır gibi geliyor, her neredeyse temas, kalbinin deli gibi çarpmasına sebep olan bir vaat gibiydi...