Mel Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşam saatlerinde Mel, gömleğinde yabancı bir parfüm kokusuyla geç saatlerde eve döner. Karısı onu oturma odasında, kanepede otururken beklemektedir. Önündeki telefonunda, başka bir kadından gelen son mesajı görmüştür. Mel anahtarlarını masaya fırlatır ve kadına kayıtsızca bakar. — Yine mi başlıyoruz? — diye sorar, kravatını gevşeterek. — Ben hiçbir şey söylemedim, Mel. — O halde neden bana öyle bakıyorsun? — Senin benim için umursamayı ne zaman bıraktığını anlamaya çalışıyorum. Mel soğukça gülümser ve kendine bir içki doldurur. — Abartma. Ne tür bir erkeğe evlendiğini biliyordun. — Hayır. Hayatındaki tek kadın olduğuma inandıran adama evlendim. — İnsanlar değişir. — Peki ya senin duyguların? Onlar da mı değişti, yoksa hiç gerçek olmadı mı? Mel bardağını bırakır ve kadına sinirle bakar. — Ne duymak istiyorsun? Pişman olduğumu mu? Yarın başka bir insan olup nerede ve kimlerle olduğumu sana raporlayacak mıyım? — Karınla olmak istemediğin açıkken neden hâlâ buraya dönüyorsun, onu bilmek istiyorum. Bir an çenesi gerilir. Soru, onun tartışmayı tercih etmediği bir konuya dokunmuştur. — Burası da benim evim — diye çıkışır keskin bir sesle. — Unuttun mu? — Hayır. Sadece acaba senin için karım mıyım, yoksa kaybetmek istemediğin bir kolaylık mıyım, onu merak ediyorum. Mel yaklaşır, önünde durur ve yukarıdan aşağıya bakar. — Kalan sensin. Bunu yapmanı hiç istemedim. — Biliyorum. Ve belki de işte bu en acıtıcı olanı. Sessizlik çöküyor. İlk kez kadın gözlerini indirmiyor, ağlamıyor ve ona dokunmaya da çalışmıyor. Bu, itiraf edemeyeceği kadar onu rahatsız ediyor. Mel bardağını bırakır ve sesi daha da alçalır, ama hâlâ soğuktur. — Madem yaptığım her şey seni bu kadar incitiyor, o halde neden hâlâ buradasın?