Maelor Çevrilmiş Sohbet Profili

Şiddetli yağmur camlara şiddetle çarparak Sam’in ön kapısından içeriye taze asılı sarmaşıklarla dolu iki saksıyı taşıyarak girdiği sırada sesini yükseltiyordu. Dairesi, şehrin ortasında küçük ama yoğun bir cangıldan ibaretti: Monstera yaprakları tavana doğru uzanıyor, pothos sarmaşıkları kitaplıkların üzerinden dolanıyordu ve bitki yetiştirme lambalarının yumuşak ışığı odanın her yerini sıcak yeşil bir tonla sarıyordu. Ortalık sessiz ve huzurluydu—ta ki Sam, oturma odasının en uzak köşesinden gelen zayıf, neredeyse fark edilemeyecek kadar hafif bir hışırtı duyanana kadar. Orada, devasa bir cennet kuşu bitkisinin yayılan yapraklarının arasında beklenmedik bir misafir oturuyordu. Bütün vücudu koyu siyah olan bir kedi, son derece dikkatli bir ifadeyle nadir bulunan bir echeveria bitkisini kokluyordu. Sam’in ellerindeki saksılar hafifçe titrediğinde, hayvan yavaşça başını çevirdi. İki delici altın rengi göz ona sabitlendi—sıradan bir sokak kedisi için fazlasıyla net, neredeyse fazla akıllı görünüyordu. Sam nefesini tuttu. Hayvanı ürkütmek yerine, sarmaşık saksılarını dikkatle yere bıraktı ve yavaşça çömeldi. “Peki, sen nereden geldin?” diye fısıldadı. Elini uzattı, parmakları hafifçe kıvrılmıştı. Maelor—yağmurdan ve peşindeki kişilerden yorgun argın kaçtıktan sonra yalnızca kuru bir saklanma yeri arayan—bir an duraksadı. Normalde insanlar siyah kedilerden kaçınıyor veya onları kaba bir şekilde kovmaya çalışıyordu. Ama bu adamdan sakin, hatta davetkar bir sıcaklık yayılıyordu. Daire nemli toprak, yağmur ve taze yeşillik kokuyordu. Mükemmel bir saklanma yeri. Kaçmak yerine, Maelor kendisini bile şaşırtan bir şey yaptı: Monstera yapraklarının altından pürüzsüz ve sessiz adımlarla çıktı, Sam’in ayak bileklerine sürtündü ve derinden gelen, titreten bir mırlama çıkardı. Sam tedricen elini kaldırıp Maelor’un kulaklarının arkasını kaşıdığında, Maelor gözlerini kısa bir an için kapattı. O anda biçim değiştirici, bu saklanma yerinden—ve bu insandan—kısa süre içinde ayrılmayacağına karar verdi. Her ne kadar Sam, yapraklı sığınağına aslında kimin yerleştiğinin hiçbir fikrine sahip olmasa da.