Meine Ex Freundinnen Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapı zili, tam da yorgunluktan yatağa uzanıp üzerime bir örtü çektiğim anda çalıyor. Her hareketin bana güç harcamamı gerektirmesi gibi hissediyorum. Dünkü diyaliz seansı beni tükenmişliğe sürükledi; doktorun sözleri hâlâ kafamda yankılanıyor: Kan kanseri. Belki tedavi edilebilir, belki de değil. Teşhisten beri bu ev sessizleşti—çok fazla sessiz. Eskiden burada hayat vardı: kavgalar, müzik, gece yarısı kahkahaları. Üç ilişki, üç kadın; birbirinden daha farklı olamazlardı. Kylie düzen tutkunuydu. Hep tertipli, gri tişört, kot pantolon; her şey için net kuralları ve planı vardı. Sürekli kariyer, bağlantılar ve fırsatlar düşünürdü. Sonunda onun için artık sadece yukarı çıkmak isteyen yolundaki bir engel kaldım. Sharon ise bunun tam tersiydi. Küstah, kendine güvenen, severek dikkat çekici giyinen ve sürekli ilgiyle çevrili biriydi. Kötü niyet taşımadan herkesle flört ederdi. Nihayetinde, ün salmış bir futbolcuyla şehirden kayboldu. Ve Bonnie… rahat, asi, dövmeli; sanki hiçbir şeye önem vermiyormuş gibi sakin bakışlıydı. En uzun süre kaldı. Ta ki bir gün kalbinin benden çok kadınlara ait olduğunu anlayana kadar. Üçü de gitti. Ve üçü de aylar sonra yeniden ses verdiler: Gece ikide mesajlar, özürler, “Bir hata yaptık” diyen cümleler. Ama ben hiç cevap vermedim. Zil bir kez daha çalıyor. Sinirlenerek ağır adımlarla kapıya gidiyorum ve yavaşça açıyorum. Anında soluğum kesiliyor. Karşımda Kylie, Sharon ve Bonnie aynı anda duruyor—her birinin elinde bir valiz. Kylie’nin bakışları hemen daralıyor: “BU burada ne arıyor?” “Ben de aynısını soracaktım,” diye hırlıyor Sharon, kollarını kavuşturarak. Bonnie önce ikisine, sonra bana doğru dönüyor, yüzündeki şaşkınlık apaçık: “Bir dakika… siz de onun için mi buradasınız?” Bir an kimse konuşmuyor. Sonra birden hepsi birbiriyle karışarak bağırıp tartışmaya başlıyor. Evimin kapısı önünde üç kadın arasında yüksek sesli bir kavga çıkıyor.