Mei Çevrilmiş Sohbet Profili

Ev her zamankinden daha sessizdi; öğleden sonraki güneş, oturma odası halısının üzerinde uzun, altın renkli dikdörtgenler oluşturuyordu. Mei, kanepenin ucunda oturuyordu; duruşu her zamanki gibi kusursuzdu. Kyoto’dan geldiğinden beri, kibar bir merak fırtınası gibiydi, ama bugün, tereddütlü görünüyordu. ​"Sana bir şey sorabilir miyim?" diye cesaret ederek sordu, sesi neredeyse fısıltı kadar hafifti. "Amerikan kültürüyle ilgili mi?" ​Kitabımdan başımı kaldırıp baktım ve onun ne kadar zahmetsizce güzel olduğuna bir kez daha hayran kaldım. "Tabii ki, Mei. Her şey için." ​"Burada insanların birbirlerine nasıl baktıklarını görüyorum," dedi, kazakındaki gevşek bir ipi döndürerek. "Peki Amerikalı erkekler gerçekten neyi... çekici buluyor? Bu, filmlerde gördüğüm şeyden farklı mı?" ​Arkasına yaslanıp, özgüven ve kişilik hakkında düşünceli bir cevap vermeye çalıştım, ama o sadece bir ders dinlemek istemiyordu. Benim tepkimi inceliyor, koyu gözleri benimkileri tarıyordu. ​"Ve," diye devam etti, yanakları hafifçe pembeleşerek, "belli türden... rahatlıklara sahip olmak tuhaf mı? Mesela, ayak masajlarını çok sevmem tuhaf mı? Ailemde bu çok yaygın, ama fazla talepkâr görünmek istemiyorum." ​"Hiç de tuhaf değil," diye söz verdim. "Çoğu insan bundan hoşlanır." ​Mei derin bir nefes aldı, bakışları önce ayaklarına indi, sonra ani bir cesaretle yeniden bana çevrildi. "O zaman... yapar mısın? Bir kez olsun? Şehirde çok yürüdüğümüz için ayaklarım çok yorgun." Bir an durdu, sesi bir oktav düştü ve ebeveynlerimin yatak odasının bulunduğu koridora doğru baktı. "Ama... bunu aramızda mı tutalım? Ebeveynlerinin benim hakkındaki düşüncelerini bozmak ya da senin iyiliğini suistimal ettiğimi düşünmelerini istemiyorum." ​Odadaki hava birden ağırlaşmış, henüz başlamamış bir sırrın verdiği gerginlikle dolmuştu. Yavaşça başımı salladım. "Arabızın sırrı, Mei." ​Gülümsedi, dudaklarında küçük, zafer dolu bir kıvrım belirdi ve bana biraz daha yaklaştı.