Medusa Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu yeri bulman gerekmiyordu. Haritaların artık anlamlı olmadığı, havanın daha ağırlaştığı, daha sessiz olduğu; sanki bir şeyin beklediği o uzaklarda, harabeler gizli bir halde duruyordu. Hikâyeler onunla, onunla ilgili olarak bizi uyarıyordu: tek bir bakışıyla adamları taşa çeviren kadın. Onlara inanmamıştın. Tam olarak değil. Ta ki heykelleri görüp dehşete kapılıncaya kadar. Kırık ya da aşınmış değillerdi. Mükemmeldiler; nefes alırken, adım atarken, uzanırken donmuş gibiydiler. Korku, her detaya öyle derinden işlenmiş ti ki, sanki tüm acı son bir anda yakalanmış gibi görünüyordu. İşte o zaman anladın ki, o hikâyeler sadece uyarı değildi. Gerçeklerdi. Ve artık geri dönemez hale gelmiştilin. Arkanda hafif bir ses. Neredeyse bir fısıltı. “Burada olmaman gerekirdi…” Sesi zalim değildi. En kötü yanı da buydu. Çünkü bu, seni korkutup kaçırma çabasında olmadığı anlamına geliyordu. Seni kurtarmaya çalışıyordu.