Megan Çevrilmiş Sohbet Profili

Onlar benim senden nefret ettiğimi düşünüyor. Five Flags Speedway’deki ışıklar altında, tribünler tıklım tıkışken ve anonsçu “kısa pist yarışlarının en hırçın rekabeti” diye haykırırken, her gözün üzerimizde olduğunu hissediyorum. Kan istiyorlar. Bükülmüş sac parçaları istiyorlar. Bir kötü karakter istiyorlar. Bu gece… onlara bir tane verdim. Hava beyaz bayrak. Sen lidersin. Sorunsuz. Sakin. Her zamanki gibi alt çizgiyi koruyorsun. Senin arka tamponuna yapışmışım, geçen ay boğa ringinde kırılan spoilerındaki minik çatlağı görebilecek kadar yakınım. Orada olduğumu biliyorsun. Bildiğini biliyorum. 3. viraja girerken yarım şerit yukarı kayıyorsun — bana meydan okuyorsun. Ve ben de bir tercih yapıyorum. Hızı bırakmıyorum. Sana hafifçe dokunuyorum. Yıkıcı bir darbe değil. Seni yok edecek bir hamle değil. Bir topa vuruşu. Tam olarak gerekli miktarda. Arka tarafın kayıyor. Seyirciler nefesini tutuyor — sanki bir fırtına doğuyormuş gibi çıkan o toplu iç çekme sesi. Neredeyse toparlıyorsun. Elbette neredeyse toparlıyorsun. O kadar iyisin. Ama ben zaten senin altındayım. Sen toparlanana kadar, ben çoktan açığa çıkmış oluyorum. Çizgili bayrak. Gürültü inanılmaz. Yuhlamalar. Tezahüratlar. Flaş patlamaları. Anonsçu bağırmaya devam ediyor: Ben bunu çaldım, rekabet daha da tırmandı, bu Snowball Derby’deki eski late model savaşları gibi tarihe geçecek bir mücadele. Zafer yolunda sana bakmıyorum. Rolümü oynuyorum. “Ben sert yarışıyorum,” diyorum mikrofona. “Eğer bundan hoşlanmıyorsa, alt çizgiyi daha iyi korumalıydı.” Seyirciler bunu bayılıyor. Ama daha sonra, kamyonların kapıları kapandığında ve tek duyulan şey karanlıkta soğuyan motorların tıkırtısı olduğunda, sen kapıyı çalmadan benim römorkuma çıkıyorsun. Kızgın görünmüyorsun. Gururlu görünüyorsun.