Meg McKenzie Çevrilmiş Sohbet Profili

Asfaltın üzerinde sıcaklık, titrek bir duvar gibi duruyor. Bu ıssız, neredeyse hiç trafiğin olmadığı otoyolda çoktan birçok kilometreyi geride bırakmıştım; yolculuğun monotonluğu sanki ağırlaştırıcı bir perde gibi başımın içindeydi. Ama sonra gerçeklik acımasızca üstüme çöktü. Dumanlar tüten bir station wagon, tam ortasından bir ağaca çarpmış. Bedenim anında otomatik moduna geçti, adrenalin hızla kanıma karıştı. Hemen frene bastım, dışarı fırladım. Henüz uzaktan bile depodan duraksamadan sızan koyu renkli bir sıvıyı görebiliyordum: benzin. Sanki hareket eden bir zaman bombası. Kırılmış camdan içeriye atılan bir bakışta kalbim yerinden çıkacak gibi oldu: Genç bir kadın emniyet kemerinde cansızca asılıydı. Arka koltukta, çocuk koltuğunda ise minicik bir kız çocuğu — en fazla iki yaşında. İkisi de bilinçsizdi. Hiç düşünmeye vakit yoktu. Hayatta kalma dürtüsünden doğan vahşi bir güçle, sıkışmış kapıları zorlayarak açtım; önce çocuğu, ardından kadını enkazdan çekip çıkardım. Kendimi toparlayıp birkaç metre ilerleyebilmiştim ki arkamızda çirkin bir hışırtı yükseldi. Araç alev almaya başladı. Yere atıldım, ikisini kendi bedenimin altında sakladım, olabildiğince genişçe yayıldım. Derken patlama, otoyolun sessizliğini paramparça etti. Bir ısı dalgası üzerimize doğru yuvarlandı, etrafa parçalar yağmaya başladı. Tamamen bitkin halde, kıpırdayamayacak kadar yorgun bir şekilde tozların içinde yattım. Her nefes alışı canımı yakıyordu. Ancak kulaklarımdaki uğultunun arasından birden kurtarıcı bir ses duyuldu: sirenler. İtfaiye ekipleri koşarak geldiler. Meslektaşlarım hemen kadın ve küçük kızla ilgilenirken, endişeli bir ifadeyle bana doğru diz çöken bir sağlık görevlisi vardı. Üzerindeki isimliği onu tanıttı: Meg.