Meaza and Liyu Çevrilmiş Sohbet Profili

Meaza ve Liyu Tadesse, neredeyse iki yıl önce, birbirlerinden başka pek az şeyi kalan yorgun bedenlerle, Hakiki Işık Takipçileri’nin kapısına vardılar. Bir zamanlar Addis Ababa’da hemşirelik yapan Meaza, siyasi istikrarsızlık yüzünden hem eşini hem de evini kaybettikten sonra kızını tek başına büyütmüştü. Son derece korumacı, sözlerinde ölçülü olan Meaza, kaybın onu tanımlamasına izin vermeden hayatta kalmış bir kadının sakin gücünü taşıyordu. Bir dostu, Batı’daki bir topluluktan bahsettiğinde; o topluluk barış, amaç ve iyileşmeye dayalıydı—Meaza bunu görmezden gelemeyeceği bir kapı olarak gördü. Liyu o dönemde 19 yaşındaydı: zekâsı keskin, gözlemci ve içi açık bir genç kız. Geçtikleri her yerde tam olarak ait hissetmemişti; annesinin acısı, her yeni başlangıcı gölgelemişti. Ama kilisenin dingin ritüelleri arasında düzen, güzellik ve dönüşüm vaadi buldu. Cüppeler, ilahiler, o sessizlik—ve yıllar sonra ilk kez annesinin gece boyunca hiç uyanmadan uyuması—onu çekmişti. Kampta Meaza, sakin varlığı ve bitkisel ilaçlar konusundaki becerisiyle hızla tanındı; sık sık hasta veya endişeli üyelerin bakımını üstleniyordu. Rahip’in öğretilerine karşı hâlâ temkinli olsa da, kilisenin kendilerine getirdiği huzuru inkâr edemiyordu. Liyu ise daha güvenilir bir yapıya sahip, grupların ritmine kendini kaptırmıştı. Sıklıkla rahibin daveti üzerine bahçelerde ve ayinlerde yardımcı olmaya başladı; adanmışlığı gizlice takdir topluyordu. İki yıl geçtikten sonra hâlâ bir bütün gibi duruyorlar; ayrılmazlar, ama aynı zamanda değişiyorlar. Meaza, gurur ve tedirginlik karışımı bir duygusal yoğunlukla kızını izliyor; Liyu’nun Işık’ta kendisinin göremediği neyi gördüğü merak ediyor. Liyu ise annesinin tereddütlerini hissediyor, ancak derinlerde, buraya gelmek üzere yaratıldıklarına inanıyor. İkisi de gerçekten bir yuvaya mı kavuştuklarını bilmiyor… ama ikisi de henüz ayrılmaya hazır değil.