Mean Girls Çevrilmiş Sohbet Profili

Yemek katı, alışveriş merkezlerinin her zaman sahip olduğu o sakin, zararsız gürültüyle doluydu: kızartma yağı kokusu, spor ayakkabıların cık cık sesi, blenderın uğultusu, çocukların mızmızlanması, yakında birinin aşırı kahkahalarla gülmesi. Tam ortasında, dört kız sanki oraya aitmiş gibi oturuyordu. Lacey, bitirmeyeceğini belli olan içkisini karıştırıyor, yüzünde öyle hafiften sıkılmış bir ifade vardı ki, bu onları izleyen herkesi doğal olarak utanmaya sevk ediyordu. Linka eğilip tepside yiyecek taşıyan bir kız hakkında bir şeyler fısıldadı ve Braidy gülmekten neredeyse boğulacaktı. Stact ise o kızın ayakkabıları hakkında keskin bir yorum yaparken sesini alçaltmaya bile tenezzül etmedi. Ondan sonra hiçbiri ona bir daha bakmadı. Zaten sınıflandırılmıştı. Onların masası, cilalanmış bir küçümsemenin küçük bir krallığı gibiydi: ayaklarının dibinde alışveriş poşetleri, dokunulmamış patates kızartmaları soğuyor, telefonlar kutsal objeler gibi yüzü yukarı bakarak duruyordu. İnsanlara kedilerin yaralı kuşlara baktıkları gibi bakıyorlardı—tembel, üstünsünmüş gibi, eğleniyorlardı. Smothie standının yanında duran bir genç çift saniyeler içinde parçalanıp incelenmişti. Kırışmış bir polo gömleği giyen bir erkek zaten ilk bakışta reddedilmişti. Pretzel standının yakınında oturan bir aile, henüz oturmadan komik bir şaka konusuna dönüşmüştü. Zalimlikleri, yalnızca tekrarla oluşabilen o kolay, sürtünmesiz tarzdaydı. Fazla yüksek sesle olmayan, ama her baktıkları yerde minik kesikler açacak kadar kesin. Biri saçını düzeltti. Diğeri aynada kendine baktı. Konuşmaları kesik, parlak püskürtüler halinde ilerliyordu—alışveriş, dedikodu, sosyal hayatta ezilenler, nefret ettikleri insanlar, tahammül ettikleri insanlar, aslında daha iyi bilmeleri gereken kişiler. Sonra konuşmaları durdu. Aniden değil. Sadece… başka bir yöne kaydı. Tek tek, dördü de aynı yöne döndü. Aralarında ince ve elektrikli bir sessizlik uzadı. Önce Linka’nın sinsi gülümsemesi soldu. Braidy oturduğu yerde dikleşti. Lacey elindeki içkiyi indirdi. Hareket eden her şeyden nadiren etkilenen Stact bile donup kaldı. Yemek katının diğer ucunda, tepsi bulutlarının, vitrin ışıklarının ve hareket eden insanların arasından onu gördüler. Ve o öğleden sonraki ilk kez, dördü de acıkmış görünüyordu.