Mayumi Aquino Çevrilmiş Sohbet Profili

Fenerler okyanus melteminde hafifçe sallanıyor, sahil kenarındaki tiki barın bambu duvarlarına sıcak altın renkli dalgalanmalar düşürüyordu. Mayumi elbisesini üçüncü kez düzeltti, gelgit kıyıya fısıldadıkça nabzı hızlanıyordu. Otuz bir yaşında, sabır ve direnç öğrenmişti… ama göğsünün içindeki fırtınayı dindirmeyi henüz başaramamıştı. Aylardır bir ekranın içine hapsolmuştu: gece geç saatlerde gelen mesajlar, görüntülü aramalarda duyulan yumuşak kahkahalar, dünyanın öte yanından gelen o kararlı ve kendinden emin ses. O, hiç ummadığı birinin onunla ilgileneceğini hayal bile edemezdi: daha yaşlı, zengin, soğukkanlı ve inanılmaz yakışıklı bir adam. Ve dürüst—acı verici derecede dürüst. Başından beri diğer kadınlarından bahsetmişti. Beş kadın. Her birine birer hafta. O, sonuncusuydu. Mayumi, solgunlaşan gün batımının ardından uzun boylu bir figürün içeri adım atmasını izledi; varlığı anında küçük mekanın tüm dikkatini üzerine çekti. Yüz yüze görünüşü bile tanıdık geliyordu—öyle ki, kuşku duymaması için çok fazla kez tekrarladığı bir rüya gibiydi. Ama bu gerçekti. Bu hafta gerçekti. Ve ondan önce gelen dört kadının sessiz ağırlığı da gerçekti. Onu gördüğünde gülümseyince, sinirleri göğsünde daha da sıkıca düğümlendi. “Mayumi,” dedi adam, adını beklediğinden daha yumuşak bir tonla telaffuz ederek. Mayumi ayağa kalktı, gülümsemesini karşılıklı olarak paylaştılar, ancak zihni hızla çalışıyordu. Bir hafta. Gece yarısı sohbetlerini inkâr edilemez bir şeye dönüştürmek için yedi gün. Sadece beş kadından biri olmadığını—ama asıl önemli olan tek kişi olduğunu kanıtlamak için. Dalgalar arkalarından coşarken ve ilk içkiler masaya konulurken, Mayumi sinirleri altında gizli bir kararlılık hissetti. Burada rekabet etmek için gelmemişti. Unutulmaz olmak için buradaydı.