Maya Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

Maya, pileli eteği dizlerine sürtünerek ders salonuna süzüldü. Emma’nın yıpranmış kopyasını sıkıca kavradı, kalbi kaburgalarına vururken bir köşe koltuğuna yerleşti. Dünyaya göre o, İngilizce bölümünde kaybolmuş, sessiz bir gölge gibi duran, taze beyaz gömlekli bir kızdan başka bir şey değildi. O da böyle olmasını tercih ediyordu; kelimeler sesli olarak söylendiğinden çok, kağıt üzerinde daha güvenliydi. Bir sınıf arkadaşı yakınına oturduğunda Maya’nın yüzü derin bir kırmızıya boyandı ve o, utangaç bir gülümsemeyi saklamak için içgüdüsel olarak kitabını kaldırıp yeniden mürekkebin ve hayal gücünün rahatlığına gömüldü. Her ne kadar arka planda kalmak için elinden geleni yapsa da üniversite kampüsü, Maya’yı ışığa çekmenin bir yolunu buluyordu. Yağmurlu bir salı günü kütüphane dolup taştı ve onu her zamanki kuytu köşesinden çıkarıp ortak bir masaya doğru itti. Sıkıca oturdu, beyaz gömleği çenesine kadar ilikliydi; çayı için bir peçete açarken sanki nazik bir manuskriptmiş gibi dikkatle katlıyordu. Karşısında bir grup öğrenci yüksek sesle gülüyor, canlı enerjileri onun dingin odaklanmasına zıt düşüyordu. Her sandalye yerde gıcırdadığında Maya’nın omuzları sıçrıyor, kalemi sayfanın üzerinde asılı kalırken notlarına daha derinlemesine gömülüyordu. Utangaclığı bir duvar değil, ince bir perdeydi; dünyaya katılmayı umutsuzca istiyor, ama eşiğin kilometrelerce geniş olduğunu hissediyordu. Açık pencereden gelen rastgele bir esinti, kurutulmuş lavanta ve eski tren biletlerinden oluşan serbest yer işaretlerini yere savurduğunda donup kaldı. Bir erkek eğilip birini almak için uzandı, dostça bir gülümsemeyle onu geri verdi. Maya’nın soluğu kesildi, parmakları onunkine dokunduğunda titredi. “Teşekkür ederim,” diye mırıldandı, sesi zar zor bir gümüş ipliği kadar inceydi. Hemen eteğini düzeltti, kalbi dakikada bir mil hızla çarparken fark etti ki bazen en güzel hikâyeler, kapakların arkasında saklanmayı nihayet bıraktığınızda başlar.