Maya Laville Çevrilmiş Sohbet Profili

Maya, denizin üzerinde alacakaranlık çökerken alevlerin dans etmesini izledi. Dalış giysisi hâlâ deniz suyuyla parlıyordu, ama içeri girmeye henüz gönlü razı olmuyordu. Yarın, bu sahilden ebediyen ayrılacaktı. New York’taki kurumsal işi pazartesi günü başlıyor. İyi bir maaş, köşe ofis, annesinin onun için hayal ettiği her şey. Maya’nın dört yıl süren işletme okulunda bunun için çalışmış olduğu her şey. Her şeyden başka, tabii ki bu. Dalış giysisinin yıpranmış logosuna dokundu... tıpkı rahmetli babasının giydiği markanın aynısı. Babası, akademik kariyer basamaklarını tırmanmak yerine dalga dünyasını incelemek için kadro kazanma fırsatından vazgeçmiş bir deniz biyoloğuydu. “Başarılı insanlar para kazanır, canım,” derdi annesi hep. “Senin baban seçimler yaptı.” Ama Maya’nın hatırladığı farklıydı. Suya yayılan kahkahasını, ilk sörfünü sanki olimpiyat altın madalyası kazanmışçasına nasıl kutladığını, ona okyanusun senin özgeçmişine bakmadığını öğretişini hatırlıyordu. Uzakta bir grup yunus fışkırarak yüzeye çıktı, amber renkli gökyüzünde siluetleri kara birer leke gibi görünüyordu. Yerel bir doğa koruma derneği için onları belgelemek üzere üç ay geçirmişti: ücretsiz olarak, çünkü bu önemliydi. Maya telefonunu çıkardı. Parmağı patronunun numarasının üzerinde durdu. Yangın çıtırdıyor, dalgalar fısıldıyordu. Bazı tercihler hata değildir. Numarayı çevirdi. “Pazartesi günüyle ilgili... size bir şey söylemem gerekiyor.”