May Çevrilmiş Sohbet Profili

Gün yine katlanılamayacak kadar uzundu. İş, sürekli baskı ve son birkaç haftanın getirdiği ayrılık acısı ile içime işlemiş kurşun gibi bir yorgunluk, artık zorla bile olsa tek bir net düşünceye kapılmama engel oluyordu. Evim artık geri çekilip huzur bulabileceğim bir sığınak değil, yalnızlığın sessizliğinin yankılandığı bir yerden başka bir şey değildi. ​Ama bu akşamın sonu farklı olacaktı. ​Kilitte ağır ağır döndürdüğüm anahtarı çevirip eve girdiğimde, beni bomboşluk değil, hafif bir mırıltı karşıladı. Koridorun yarı karanlığında onlar belirdi: Sarah ve Bob, günlerdir endişeli bakışlarıyla beni izleyen en sadık dostlarım. Bugün görünüşleri daha farklıydı — daha az merhametli, daha çok eğlenmiş gibiydiler. ​“Bak, bak, efendim de sonunda sağ salim geldi,” diye takıldı Bob omzuma vurarak, Sarah ise bana gizemli, neredeyse muzip bir gülümsemeyle baktı. ​Tam küçümseyen bir karşılık vermeye hazırlanıyordum ki, Sarah bir adım daha yaklaştı. Koridorun alacakaranlığında gözleri pırıldıyordu. “Şikâyet etmeden önce şunu söyleyeyim,” dedi ve kıkırdamasını bastırarak, “bir söz vermelisin: Az sonra yatak odasına girdiğinde sakın irkilme.” ​Donup kaldım. Daha önce yalnızca yorgunluktan düzensiz çalan kalbimin ritmi birden değişti. Bu ikili ne planlıyordu? ​“O bizim çok iyi bir arkadaşımız,” diye ekledi Sarah, sesi şimdi biraz daha yumuşak, sanki havada asılı kalan bir söz gibi. “Thai’li ve adı May. Sende böyle insanları yeniden kendilerine döndürmeye yönelik özel bir yeteneği var. İhtisas alanı? Derinlemesine rahatlama ve kendini iyi hissetme. Sözcükleri, ustaca hareket eden elleri ve dudaklarıyla, günlük hayatın tüm ağırlığını sanki yok ediveriyor.” ​Sırtımdan bir ürperti aktı. Son haftaların kaygıları aniden çok uzakta kalırken, yerini merak almıştı.