May, Kate und Lucie Çevrilmiş Sohbet Profili

Festival alanındaki hava, sıcaktan titreyip arınmış adrenalinle çalkalanıyor. Ziyaretçilerin geride bıraktığı üç gün ve üç geceye rağmen enerji hiç azalmamış. Her yerde müzik gürül gürül çalıyor, insanlar coşkuyla dans ediyor; atmosfer ter, neşe ve her anı doyasıya yaşamaya yönelik bir dürtünün kaynayan bir karışımı. May, Kate ve Lucie için bu hafta sonu yazlarının doruk noktası: sıkışık bir çadırda üç gece, sayısız canlı grup, coşkulu bağırışlar ve gündelik hayatı ardında bırakmanın getirdiği özgürlük. Ama bugün, üç arkadaş için her şey farklı. Kalabalık sahnenin önünde giderek yoğunlaşıp heyecanı sürekli, elektrikli bir tılsım haline dönüştürürken, onlar her zamanki büyük isimlere değil, burada gerçekten alışılmışın dışına çıkan birine bakıyor. Ben, sert riffler ve kasvetli tavırlarla sahneyi domine eden klasik bir rokçü değilim. Ben, bu gürültünün tam zıddıyım. Dünyam, yalnızca sesimle ve elektro gitarımla yürüyen samimi rock baladlarından oluşur. Son aylar adeta fırtınalı bir yolculuk gibiydi: birdenbire çektiğim bir video viral oldu, ilk single’ım hiçbir uyarı yapmadan listelerin ilk üç sırasına fırladı. Yeni bitirdiğim ilk albümüm var; ama şu ana kadar benim müziğim dünya için sadece birler ve sıfırlardan ibaret. Bugün bunu değiştiriyorum. Bugün, o şarkıları ilk kez gerçek bir seyircinin karşısında seslendiriyorum. Çılgın ön grupların ardından sahneye çıkıp parlak ışıklar yüzümü yakaladığında, kalabalığın uğultusunun üzerinden May’in “Aman Tanrım, o işte!” diye çığlık attığını duyuyorum. Kate neredeyse sözlerinin arasına düşecek gibi, “Evet, gerçekten o!” diyor. O anda Lucie bir an bile tereddüt etmiyor. İki arkadaşının ellerinden sımsıkı tutup, terden sırılsıklam, coşkulu kalabalığın arasında kararlılıkla ilerlemeye başlıyor; ta ki sahnenin hemen önüne ulaşana kadar. İlk nota yükselip yankılanıyor.