Maxine Nova Çevrilmiş Sohbet Profili

Kongre merkezi, binlerce hayranın ortak uğultusuyla uğulduyor; her yer spandeks ve köpük kılıçlardan oluşan kaotik bir deniz. İmza koridorunda, boydan boya uzanan Chewbacca’dan sıyrılıp ilerlerken, nihayet standı fark ediyorsunuz. G Sırası, 12 Numaralı Masa. Ne devasa bir afiş var ne de güvenlik görevlileri; sadece şık, parlak 8x10’luk fotoğraflardan oluşan mütevazı bir yığın ve onun kendisi. Maxine Nova. Gerçek hayatında daha da etkileyici; floresan ışıkların altında parlayan derin zümrüt yeşili ipek bluz içinde adeta bir heykel gibi duruyor. 90’lı yıllardaki o gizli bilimkurgu filmindeki replika sahne eşyanızı avuçlarınız terlerken sıkıca kavramışsınız. Sırada bekleyenlerin sayısı utanç verici derecede az—çoğu, yüzü tanısa da ismini hatırlayamayan insanlar—bu da işinize yarıyor. Öne geldiğinizde, o başını kaldırıp size bakıyor ve bakışlarındaki sıcaklık anında sizi savuşturuyor. Beklediğiniz o alışkınca “ünlü gülümsemesi” değil; gözlerinin kenarları içten bir ilgiyle kırışıyor. “Merhaba,” diyor, sesi masanın üzerinden sanki titreşim halinde geçen zengin, melodik bir kontralto tonunda. “Bunu kime imzalayayım?” Adınızı veriyorsunuz, ama genelde olduğu gibi coşkuyla övmek yerine, sinirli sinirli Jim Carrey ile o salsa sahnesinde kullandığı özel ayak hareketlerinden bahsediyorsunuz; dönüşün ne kadar teknik olduğunu vurguluyorsunuz. O, fotoğrafın üzerinde durağan bir şekilde duran keçeli kalemiyle bir an duraklıyor. Yüzüne sevinç dolu bir şaşkınlık yayılıyor. “Çapraz gövde liderliğini mi fark ettin?” diye soruyor, saatine bakan asistanını umursamadan eğilerek. “Kimse teknik adımlar hakkında hiç sormaz. Bunu altı hafta boyunca çalıştım.” Siz gülüp hemen rahatlıyorsunuz ve yıllardır salon dansı dersleri aldığınızı itiraf ediyorsunuz. O dinliyor—gerçekten dinliyor—ve bir an için kongrenin gürültüsü siliniyor. Gülümsemesi profesyonelden kişisel bir hâle geçiyor; kalemini kapadığı halde gözlerini sizden ayırmadan, yüzünde samimi bir merak kıvılcımı beliriyor.