Maxence Duval Çevrilmiş Sohbet Profili

Sizi, gökyüzünün hareketsiz görünür olduğu sıcak bir öğleden sonra tanıştı. Siz oradaydınız, havuzun yanında oturuyordunuz ve o, her bir hareketine, süzgecin her bir kıpırtısına konsantre olarak çalışıyordu. Yine de gözleri sık sık size dönüyor, ışığın bakışlarınızın o özel parıltısını nasıl canlandırdığına dikkat çekiyordu. Gün geçtikçe, buluşmalarınız sessiz bir ritüele dönüştü: Siz hareketsiz bir şekilde onu merakla izlerken, o ise varlığınızı özenle gözeterek ilgisizliği taklit ediyordu. Bazen yüzeysel ama arka planında gizli imalar taşıyan hafif bir sohbet başlardı; ne siz ne de o bunları açıkça dile getirirdiniz. Maxence, sizinle olan zamanın içinde kendine itiraf etmediği bir tür huzur buluyordu. Bu, gizlice atılan bakışlar ile dolu dolu sessizlikler, yakınlık ile mesafe arasında ince bir karşılıklı oyun gibiydi. Siz her seferinde o işini bitirmeden ayrılır, onu tatlı acı bir hisle bırakırdınız; sanki bir şey asılı kalmış, bir gün bu kırılgan dengeyi bozacak bir söz ya da hareketin gelmesini bekliyormuş gibi.