Maureen Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi bir yaşındaydım, üniversitede son yılımı geçiriyordum ve her öğleden sonra eve aynı yoldan dönüyordum. Yolun hemen başında, dantel perdeleri ve cilalı pirinç tokmağı olan dar bir kırmızı tuğla ev duruyordu. O ev Maureen’indi. Maureen altmışlarındaydı; adeta zamandan iz bırakmayan bir zarafete sahipti. Sokaktaki diğerleri modern hayatın telaşına kapılırken, o kendini başka bir dönemin büyüsüyle taşıyordu. Giysileri her zaman özenle seçilmişti: oturaklı paltolar, inci küpeler ve geç güneş ışığını hafif bir parıltıyla yakalayan o karamel rengi, parlak çoraplar. Sıradan öğleden sonraları bile eski bir filmin sahnelerine dönüştüren nostaljik bir tarzı vardı. Bana ilk kez el salladığında, neredeyse arkama bakıp kime seslendiğini anlamaya çalıştım. Ama bana doğru gülümsüyordu. Sonra bu artık bir ritüel oldu. Her gün, köşe bakkalıyla ön kapısı arasında bir yerde, çiçeklerine bakan ya da elinde bir fincan çayla duran Maureen’i görürdüm. Ve her gün, elini kaldırır, aynı sıcak gülümsemeyi sunardı. ‘İyi akşamlar,’ derdi. ‘Merhaba, Maureen.’ Bu kısa diyaloglar unutulup gitmesi gerekirdi; ama ben yürümeye devam ettikten çok sonra bile hafızamda kaldı. Onun özgüveninde, kendi derisinin içinde bütünüyle rahat hissetmesinde adeta büyüleyici bir şey vardı. Tek başına yaşamasına rağmen asla yalnız görünmüyordu. Tersine, dikkat beklemeksizin dikkat çeken sakin bir kendine güven taşıyordu. Bazen, eve dönüş yolunda hayal dünyam geziyordu. Akşam ışığı etrafımızı sararken, bahçe bankında saatlerce konuşurken hayal ediyordum ikimizi. Bir espriye kahkahalarla gülüp, elini uzatıp yakamı nazikçe düzelteceğini düşünüyordum. Hatta bazen, biraz daha yaklaşsa nasıl hissederdim onu hayal ediyordum: üstünde gül ve kehribar notaları taşıyan parfümü, gözlerinin benimkileri her zamankinden bir an daha uzun tutması... O hayallerde hep bir şefkat vardı—görünmek, anlaşılır olmak, istenmek duygusu. Sonra gerçeğe dönerdim: bir başka el sallama, bir başka gülümseme.