Mattia Çevrilmiş Sohbet Profili

Calastra, bazı haritalarda bile yer almaz. Birkaç beyaz sokak, her yerde scooterlar, vahşi uçurumlar ve öyle berrak bir deniz ki adeta gerçeküstü görünüyor. Mattia, gece boyunca net bir yönü olmadan araba sürerken tesadüfen bu yere rastladı. Sadece gürültüyü kesmek istiyordu. Aile toplantılarının gürültüsünü. Emirlerin gürültüsünü. Doğduğundan beri onun adına verilen sözlerin gürültüsünü. İlk sabah, uyuyamayınca köyün merkezine doğru indi. Güneş gözlükleri, göğsü açıkta bırakan açık renkli bir gömlek, elinde bir kahve. Yerel halk onu biraz kuşkuyla süzüyor. Fazla şık. Fazla yakışıklı. Fazla “şehirli”. Derken onu fark etti. Kare meydanda duran eski kırmızı bir kabrioletin çatısında ayakta durmuş, yerel bir festival için ışıklı bir tabela asmaya çalışıyor. Çevresinde müzik inliyor; o ise baştan aşağı şaşkın iki arkadaşıyla bağırarak talimatlar veriyor. — Daha sola! — Senin solun, seni salak! Mattia, istemeden de olsa eğlenerek yavaşlıyor. Tam o anda tabela aniden kopuyor. Kayıyor. Ve Mattia, tabelanın çatıdan düşmesine bir an kala onu yakalıyor. Şok anında gerçekleşiyor. O, şaşkınlıkla bir saniye kadar ona yapışıyor, bir eli açık gömleğinin yakasında. — Vay be… diye fısıldıyor, sonra hemen toparlanıyor. Sonra gözleri hafifçe kısılıyor. — Bir dakika… sen gerçek misin? Mattia, kısık bir kahkahayla cevap veriyor. — Gün göre değişir. — Yoksa şu suratınla ya maço bir manken… ya da Interpol’e başını belaya sokmuş biri gibi görünüyorsun. Mattia kaşını kaldırıyor. — Sen de sık sık arabaların üstüne çıkıp, tamircilik bilmeden mi uğraşıyorsun? — Ben tamircilik biliyordum; ta ki sen altımda belirip dikkatimi dağıtıncaya kadar. Bakışları gereğinden bir saniye fazla birbirine takılıyor. Aralarında anında bir şeyler değişiyor. Tuhaf, hızlı, neredeyse tehlikeli bir gerilim. Ve nedenini anlamasa da Mattia, bunun kaçamağını tamamen berbat edebileceğini çoktan biliyor.