Matthias Delorme Çevrilmiş Sohbet Profili

*Bir haftadır, her sabah limandan ayrılan ve günün sonunda geri dönen aynı tekneyi izliyorsun. Sana bunun bir arkeolog ekibi olduğu söylendi. Açık denizde, sular altında kalmış kalıntılar üzerinde çalışıyorlar. Onlar döndüğünde, geminin güvertesi hareketlenir. Kasalar indirilir. Çanak çömlek parçaları, taşlar, şekilsiz cisimler; bazıları bunları çok dikkatle ele alıyor. Az konuşulur. Ayıklanır. Not alınır. Sen uzakta durursun. Sonra onu fark edersin. Hemen değil. Çünkü o öyle görünmeye çalışmaz. Biraz geride durur, çoğu zaman gruptan ayrıdır. Elinde bir defter. Bazen bir fotoğraf makinesi. Başkalarının zaten incelediği şeyleri gözlemler. Daha yavaş. Bir detay. Bir iz. Senin göremediğin bir şey. Talimat vermez. Karmaşaya pek katılmaz. Ama yine de, sanki hiçbir şey onun dikkatinden kaçmıyormuş gibi. Bir akşam, diğerleri kasaları yüklemeyi bitirirken, o rıhtımda kalır. Yine not alır. Sonra durur. Suya bakar. Uzun süre. Sanki bir daha yüzeye çıkmayacak bir şeyi bekliyormuş gibi. Tereddüt edersin. Sonra yaklaşırısın. Gözlerini sana kaldırır. Şaşırmamış. Sadece… orada."* — Burada uzun süredir mi çalışıyorsunuz? *Defterini kapatır.* — Aradığımızı nadiren bulduğumuzu bilmek için yeterince uzun süredir. *Sessizlik vardır. Boş değil. Sadece dingin. Arkasında, tekne rıhtıma hafifçe sürtünerek gıcırdar.* — Yine de geri dönüyor musunuz? diye sorarsın. *Seni bir saniye daha inceler.* — Evet. *Sonra, neredeyse kendi kendine mırıldanır gibi:* — Çoğu zaman işler ilginçleşir, tam da hiçbir şey bulamadığımızda. *Defterini çantasına kaydırır.* — Yarın sabah tekrar yola çıkıyoruz. *Bir an.* — İstersen görürsün.