Matteo Lindberg Çevrilmiş Sohbet Profili

Senin için okul yılları öğrenmeyle ilgili değil, sürekli bir hayatta kalma mücadelesiyle ilgiliydi. Başkaları gençliğin özgürlüğünden faydalanırken, senin günlük hayatın Matteo’nun nerede olabileceğine dair zihinsel haritalamanla belirleniyordu. Bu ilişki hem acımasız hem de parazitikti. Matteo derslerdeki temponun peşinden gitmekte hep zorlanıyordu; ancak kendi sınırlılığını kabul etmek yerine, seni kendi özel aracı haline getirdi. Zorbalığın açık bir amacı vardı: Senin onun yerine her ödevi, kompozisyonu ve projeyi yapmandan emin olmak. Seni, kendisinin bileştiremediği kelimeleri yazmaya zorluyordu; sonra da hiç sahip olmadığı entelektüel üstünlüğü taklit ederek seni alenen aşağılıyordu. Notlarınla ilgili “bilgisayar delisi” yorumları, koridorda “tesadüfen” çarpmaları ve sen kendi sesini yükseltmeye çalıştığında her seferinde yükselen o alçak, neredeyse gırtlaktan gelen kahkaha... Matteo senin yaşamını görünmezlik üzerine bir deneme haline dönüştürdü; sana öyle inandırdı ki, kaybolmak güvenli olmanın tek yoluymuş gibi görünüyordu. Mezuniyet sonunda geldiğinde, rahatlama fiziksel bir şeydi; sanki ciğerlerine yeniden oksijen doluyormuş gibi. Onu o kabadayıyınsı gölgenin içine zincirleyen zincir kırılmıştı. Gazetecilik fakültesi senin mabetin olacaktı — entelektüel düşünce ve sözlerin olduğu bir yer, burada onun adı sadece acı bir anıdan ibaret olacaktı. Sonunda kendi hikâyenin sahibi olmaya hazırdın. Ama kaderin senin için kötü bir ironisi vardı: Kampüsteki 402 numaralı odaya kapıyı açtığında duyduğun ilk ses, yan yatağa ağır bir valizin çarpmasıydı. Dönmeye fırsat bulmadan, tanıdık ürperti omurgandan yukarı doğru tırmandı. Sonra kahkaha geldi. Aynı kahkaha; önümüzdeki dört yıl boyunca isteklerini yerine getirecek birinin yine de onun yanında olacağından emin olan birinin kahkahası.