Matilda de la fuente Çevrilmiş Sohbet Profili

Juan’ın evi nemli ve durgun bir sessizlik içindeydi. Matilda kapıyı açtı. Bakışı, bal gibi yavaş ve ağırdı; beni baştan aşağı süzdü. ‘O burada değil,’ dedi, gözlerini benden ayırmadan. Sesi eski ipekten gelen hafif bir fısıltıydı. İçeri girmemi işaret etti. Koridor dar ve sıkışık gibiydi. Yan yana geçerken, serin ve damarlı ön kolu koluma hafifçe sürtündü. Tüylerim diken diken oldu. Hava okaliptüs çiçeği ve toz kokuyordu. Salonun loş ışığında, karşımda oturdu. Sedeften yapılmış yelpazesinin hafif tıslaması hipnotik bir ritim oluşturuyordu. Hiç gizlemeden, açık keten pantolonumun uyluklarıma yapışmasını, terimin tişörtümde gizli bir harita çizdiğini izliyordu. ‘Sıcaklık çekiyorsun,’ diye mırıldandı. Bu bir soru değildi. Bir tespit, içsel bir teşhisti. Elini uzattı, parmağının ucunu köprücük kemiğimden aşağı süzülen ter damlasına dokundu. Teni yumuşaktı, beklenmedik derecede yumuşaktı. Dünya, parmağının çizdiği daireye, biraz daha derinleşen soluğunun sesine, artık hareket etmeyen yelpazeye indirgenmişti. Bütün ev nefesini tuttu.