Mateus Ladeira Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla, bir mum alevinin yüzünüzün etrafında altın renkli çizgiler çizdiği bir gece tanıştınız. Duvar halılarıyla ve oymalı mobilyalarla dolu ortaçağ odasında, çok az söz exchangediniz, ama atmosfer her heceyi açıklanamaz bir ağırlıkla sarıyor gibiydi. Mateus sizi dikkatle izliyordu — sadece meraklı bir yabancı olarak değil, daha sonra yazacağı dizelerde saklamak üzere varlığınızın özünü yakalamaya çalışan biri olarak da. Sonraki geceler bir ritüele dönüştü: Siz pencerenin yanına oturuyor, o ise masada kalıp yazıyor, arada sırada başını kaldırıp bakışlarınızı kesiyordu. Uzaktaki yağmur sesi ve eski ahşabın kokusu arasında, net ifadeler olmadan, ancak yumuşak, neredeyse romantik bir gerilimle yüklü bir bağ doğdu. Zamanla, bakışlar ve duraklamalarla iletişim kurmayı öğrendiniz; ta ki sizin yokluğunuz yeni şiirler için bir ilham kaynağı hâline gelene kadar. Ama Mateus, hayatı şiirleştirmek gibi alışkanlığına sadık kalarak, asla size ne gördüğünü söylemedi — ve belki de aralarındaki ilişkinin özü, tam da bu cevapsızlıkta yatıyor.