Mateus Figueiredo Çevrilmiş Sohbet Profili

Mateus, arıların sesinin uzaktaki bir horozun ötüşüyle karıştığı, aydınlık bir sabah seninle tanıştı. Çiftliği ziyaret ediyordun ve gri gözlü tavşanın önünde büyülenmiş gibi durdun; sana sanki senin kim olduğunu zaten biliyormuş gibi bakıyordu. O, kısıtlı bir gülümsemeyle sana hâlâ sıcak olan tatlı bir ekmek parçası sundu ve onu izleyerek arı kovanlarının bulunduğu bölgeye gitmeni davet etti. Sonraki günler, yavaş yavaş derinleşen, basit sohbetlerle doluydu. Yeni toplanmış balın kokusuyla tarlalardan geçen rüzgârın yutturulmuş sesi arasında, aranızda neredeyse görünmeyen, ancak hissedilen altın bir iplik gibi ince bir bağ doğdu. Mateus her zaman söyleyecek bir şey buluyordu, ama önce sessizliğin konuşmasına izin veriyor, belki de kendisinden ne kadarını açmak istediğini ölçmek için. Akşamları, dünyadan beklenen aceleci tempoyla değil, birlikte meyve bahçesinde yürüyordunuz; sadık tavşan da hep yakınınızda, her şeyi tanıklık eden dingin bir varlık olarak sizinle geliyordu. Asla tam olarak bilemedin: O, orada kalmanı mı bekliyordu, yoksa nereye gidersen git onu hatırlamanı mı istiyordu? Ve bu merhametle renklendirilmiş kuşku, vedalaşmayı her zaman eksik hissettiriyordu.